“สมองเธอมีปัญหาหรือไง! ไอ้สารเลวหยางซูเหรินแอบไปหาชู้ข้างนอก เธอยังช่วยปิดบังให้มันอีก!” เถียนชิวโหรวโมโหจนแทบอยากเขย่าหัวให้ได้สติ วางกล่องยาและถาดลงบนโต๊ะอย่างแรง
ถึงชู้ที่หยางซูเหรินไปหาจะเป็นเธอก็เถอะ
แต่ตอนนั้นเธอโดนหลอกนี่นา!
เถียนชิวโหรวระเบิดอารมณ์ หม่าเชุ่ยเหลียนก็ยิ่งหน้าซีด มือที่จับต้วนหานเยว่เย็นเฉียบขึ้นเรื่อย ๆ
“อย่าเพิ่งพูดถึงหมอนั่นเลย รีบช่วยดูแผลให้พี่สะใภ้หม่าก่อนเถอะ” ต้วนหานเยว่พอเดาได้ว่าหม่าเชุ่ยเหลียนกำลังคิดอะไรอยู่
ไม่ว่าหยางซูเหรินจะเลวแค่ไหน เขาก็ยังเป็นพ่อของลูกเธอ คนอื่นพูดถึงหยางซูเหรินในแง่ร้ายอย่างไร เธอจะไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงเป็นไปไม่ได้
พอมีคนช่วยพูด หม่าเชุ่ยเหลียนก็เหมือนจะมีความกล้าขึ้นมาบ้าง เธอเอ่ยขอโทษเถียนชิวโหรว “เรื่องของพวกเธอสองคน เป็นสามีฉันที่ทำผิดต่อเธอ ถ้าอยากระบายอารมณ์ก็มาลงที่ฉันเถอะ”
“ยัยทึ่ม!” เถียนชิวโหรวกลอกตาใส่เธอครั้งใหญ่ น้ำเสียงแย่สุด ๆ “ยื่นแขนมา”
หม่าเชุ่ยเหลียนยื่นมือที่ถูกน้ำร้อนลวกออกไปอย่างว่าง่าย
เถียนชิวโหรวเปิดกล่องยา ใช้น้ำเกลือล้างแผลให้หม่าเชุ่ยเหลียน จากนั้นใช้เข็มเล็กที่ผ่านการลนไฟแล้วปล่อยให้เย็นจิ้มตุ่มพองจนเป็นรูเล็ก ๆ แล้วกดของเหลวที่ซึมอยู่ข้างในออกมาแรง ๆ
ระหว่างนั้น หน้าผากของหม่าเชุ่ยเหลียนชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อเล็ก ๆ ริมฝีปากก็ซีดจนไร้สีเลือด
ถ้าเถียนชิวโหรวไม่ได้มีสีหน้าจริงจังขนาดนั้น ต้วนหานเยว่คงสงสัยว่าเธอตั้งใจลงแรงมากเกินไป