“นึกอะไรขึ้นมาได้หรือ? มา ๆ เล่าให้ฟังละเอียดหน่อยสิ” ซูชิงอวี๋จับมือเขาไว้ กลัวว่าเขาจะหนีไป
สัมผัสนั้นแปลกไป เหนียวเหนอะหนะเล็กน้อย
เพราะไม่มีแสงไฟ ซูชิงอวี๋จึงไม่แน่ใจว่ากำลังจับอะไรอยู่
สิ่งที่เธอจำได้ชัดที่สุดในหัวคือ ตู้อวี๋สูง 170 เซนติเมตร
ตอนนี้เขายังมีหน้าตาเหมือนเดิมหรือเปล่า?
น่าเสียดายที่มองไม่ชัด
ตู้อวี๋มาหาเธอในเวลานี้ ทั้งยังยอมใช้ท่าทีสบาย ๆ แบบนั้นพูดคุยกับเธอตั้งมากมาย แสดงว่าอย่างน้อยในด้านจิตสำนึก ตู้อวี๋ก็เป็นอิสระ
“ก็ได้ ใครใช้ให้ฉันชอบมนุษย์มากกว่ากันล่ะ”
น้ำเสียงของตู้อวี๋สูงขึ้นเล็กน้อย ฟังดูคล้ายกำลังอารมณ์ดี
“ตัวเล็กชิงอวี๋ นี่เป็นความลับที่บอกให้เธอฟังคนเดียวเลยนะ ยิ่งมลพิษในโลกภายนอกรุนแรง พลังของมันก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ผีเสื้อถูกเรียกหา จึงจำต้องกลับมา... แค่ก ๆ ๆ...”
พอพูดถึงตรงนี้ ตู้อวี๋ก็ไอไม่หยุด ดูเหมือนเขากำลังฝืนประคองน้ำเสียงให้เหมือนมนุษย์พูดอย่างยากลำบาก จึงพูดช้ามาก
เห็นแก่เบาะแสที่ได้รับ ซูชิงอวี๋ถามด้วยความห่วงใยว่า “ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“ฉันไม่เป็นไร จะมีเรื่องอะไรได้? แค่ก ๆ ๆ... นักพรตคนนั้นไร้เดียงสาเกินไป คิดว่าคำนวณอะไรออกมานิดหน่อยแล้วจะหยุดยั้งทุกอย่างได้ มนุษย์โง่เขลา เอาแต่สร้างความวุ่นวาย เรื่องที่อาจารย์ของเขายังหมดหนทาง แล้วเขาจะทำสำเร็จได้อย่างไร?”
“ตัวเล็กชิงอวี๋ อย่าเชื่อผีเสื้อมากนัก เธอถูกกำหนดให้สูญสลายไปแล้ว แต่ยังจะมาปรากฏตัวข้างกายเธออีก ฉันไม่ชอบให้เธอเล่นกับผีเสื้อตัวนั้น