อวี๋ปัวร้องลั่นแล้วชักมือกลับ
เขาถามพลางบิดเบี้ยวใบหน้า “บีบจนมือฉันพิการแล้ว เธอจะได้อะไร?”
ถุงมือสีขาวเปื้อนเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
ซูชิงอวี๋หยิบทิชชูเปียกแผ่นหนึ่ง ค่อย ๆ เช็ดเลือดที่ฝ่ามือออกจนสะอาด ดวงตาเย็นชา น้ำเสียงไร้ความรู้สึก “คุณพูดเองนี่ว่าเราเป็นคู่แข่งกัน ถ้าฉันบีบมือคุณจนพิการ คุณก็ทำงานไม่ได้ ผลงานของแผนกตกต่ำ หัวหน้าก็จะรวมสองแผนกเข้าด้วยกัน แล้วแต่งตั้งฉันเป็นหัวหน้าแผนก”
ผลประโยชน์เพียบเลยล่ะ
“เอ่อ...” อวี๋ปัวพูดไม่ออก
ซูชิงอวี๋เท้าคางด้วยมือข้างเดียว “ตอนคุณเชิญฉันมางานเต้นรำ คุณพูดถึงพ่อแม่ของฉันไว้ ตอนนี้ฉันมาตามนัดเป็นคู่เต้นรำให้คุณแล้ว คุณก็ควรรักษาสัญญา บอกเบาะแสที่เกี่ยวข้องกับฉันมาด้วย”
อวี๋ปัวเอ่ยเนิบช้า “ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวจะมีเกมเล็ก ๆ ให้เล่นหลายเกม ระหว่างเล่นเกม คุณจะถามคำตอบที่อยากรู้ได้”
มนุษย์กับสิ่งประหลาดสยองมีข้อแตกต่างสำคัญอยู่ข้อหนึ่ง
สิ่งประหลาดสยองค่อนข้างเรียบง่าย หากตกลงบางอย่างกับมนุษย์แล้ว ขอเพียงฝ่ายหนึ่งทำตาม อีกฝ่ายก็ต้องรักษาสัญญา
แต่มนุษย์ไม่เหมือนกัน
มนุษย์ผิดคำพูดได้
กฎข้อที่ 6 กล่าวถึงเกมเชิญเทพปากกา เกมเชิญเทพจาน เกมสี่มุม เกมถามกระจก และเกมกินข้าว ซูชิงอวี๋เคยได้ยินชื่อบางเกม ส่วนบางเกมก็ไม่เคยได้ยิน แต่แค่ดูจากชื่อก็พอเดาได้ว่า ล้วนเป็นเกมเรียกสิ่งชั่วร้ายทั้งนั้น