ตู้อวี๋พูดปากว่าไม่เป็นไร แต่พอเปิดไฟเขาก็ต้องจากไป แสดงว่าพลังของเขาถูกบั่นทอนลงแล้ว
มนุษย์อาจทำร้ายสิ่งประหลาดสยองไม่ได้ แต่สิ่งประหลาดสยองทำร้ายมนุษย์ได้
ถ้าสารเหนียวเหนอะที่ติดมือซูชิงอวี๋เป็นสิ่งที่หลุดมาจากตัวตู้อวี๋ ก็แปลว่าตู้อวี๋ได้รับบาดเจ็บ
คนที่เต้นอยู่ในงานมีน้อยลงกว่าเมื่อแรกเริ่ม
เพลงประกอบงานเต้นรำเปลี่ยนเป็นทำนองคุ้นหูเพลงหนึ่ง
“ตึงตึงตึงตึง～ ตึงตึงตึงตึง～”
เป็นเพลง “มาร์ชงานแต่งงาน” ที่บรรเลงขึ้นในห้องจัดเลี้ยงทุกครั้ง เมื่อเจ้าบ่าวเจ้าสาวเดินผ่านพรมแดงในพิธีแต่งงาน อีกชื่อหนึ่งของเพลงนี้คือ “ฝันคืนกลางฤดูร้อน”
【กฎข้อที่ 3 ของงานเต้นรำสานสัมพันธ์กลุ่มบริษัทฉีหมิงซิง】
【เมื่อได้ยินบทนำองก์ที่ 5 ของ “ฝันคืนกลางฤดูร้อน” บทเพลงที่แต่งโดยเมนเดลโซห์น โปรดอย่าจ้องตาคู่เต้นรำนานเกิน 3 วินาที
หากทำไม่ได้ คุณอาจอ้างว่าจะไปห้องน้ำ แล้วรออยู่ในนั้นจนเพลงจบก่อนค่อยกลับมา】
เมื่อได้ยินเพลงนี้ คนที่กำลังเต้นในงานต่างเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน จ้องตาคู่เต้นรำของตน ดวงตาเหม่อลอยไร้ชีวิตชีวา
ซูชิงอวี๋รีบก้มหน้าลง
ตู้อวี๋โน้มตัวมาใกล้หูเธอ แล้วเอ่ยเกลี้ยกล่อมว่า “ก้มหน้าทำไม? เงยขึ้นมามองฉันสิ
จู่ ๆ ฉันก็เพิ่งสังเกตว่าในดวงตาของเธอมีประกาย สวยมากเลย”
พูดจบ ตู้อวี๋ก็ยื่นมือมาเชยคางซูชิงอวี๋
“คุณขี้เหร่ ดวงตาหยี ๆ ของคุณน่าเกลียดจะตาย แม่ฉันบอกว่าอย่ามองคนขี้เหร่ มองมาก ๆ เดี๋ยวตัวเองจะขี้เหร่ไปด้วย”