เซินซือเหนียนลุกขึ้นนั่งจากโซฟา
เขาออกไปก่อน
ลั่วอวี่หนวนเป็นห่วงความปลอดภัยของเขา จึงรีบตามไปติด ๆ แต่ปากกลับพูดว่า “พี่เซิน เดินช้าหน่อยสิ ข้างนอกอาจมีอันตรายก็ได้”
เซินซือเหนียนตบอกตัวเองเบา ๆ แล้วปลอบเธอ “ไม่ต้องห่วง พี่เซินของเธอไม่ได้บาดเจ็บง่ายขนาดนั้นหรอก”
ลั่วจื่อเซวียนขวางอยู่ระหว่างลั่วอวี่หนวนกับเซินซือเหนียนอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนส่งสายตาเตือนให้อีกฝ่าย
คำพูดแสดงความห่วงใยของลั่วอวี่หนวนติดอยู่ที่ลำคอ
อึดอัดใจ
เมื่อเซินซือเหนียนเห็นสองพี่น้องปะทะกันเพราะเขาจนแทบเกิดประกายไฟ ก็หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
เขาโอบไหล่ลั่วจื่อเซวียน แล้วอธิบายว่าตนมองลั่วอวี่หนวนเป็นเพียงน้องสาวแท้ ๆ
สิ่งที่ลั่วจื่อเซวียนให้ความสำคัญคือความสามารถอันน่าทึ่งเบื้องหลังของเซินซือเหนียน
รวมถึงความภักดีและความจริงใจที่เขามีให้
ตราบใดที่ผลประโยชน์ของตนไม่เสียหาย และสถานะไม่สั่นคลอน ลั่วจื่อเซวียนก็พอใจแล้ว
เธอไม่คิดจะหาเรื่องเซินซือเหนียนเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้
ซูชิงอวี๋ก้าวเข้าสู่ทางเดิน
เมื่อหันกลับไป ประตูบานที่สองก็หายไปแล้ว
ส่วนตรงหน้า มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้น
ในกลุ่มนั้นยังมีคนคุ้นหน้าอยู่หลายคน