หากไม่เปรียบเทียบกันก็ไม่พบความผิดปกติ
เมื่อเปรียบเทียบภาพถ่ายทั้งสองใบแล้ว จะเห็นได้ว่าในดันเจี้ยน【บ้านพักคนชราทะเลสาบดำ】รอยยิ้มบนใบหน้าของพ่อแม่ในภาพที่คุณย่าให้มานั้นดูไม่เป็นธรรมชาติยิ่งกว่า
พวกเขาดูเหมือนกำลังกังวลใจอย่างหนัก
“ก๊อก ๆ ๆ—”
มีคนเคาะประตู
ซูชิงอวี๋เอ่ยว่า “ประตูไม่ได้ล็อก”
ขณะนั้นเอง ชายคนหนึ่งในชุดวิจัยสีขาวที่ไม่พอดีตัวก็ปรากฏขึ้น
เสื้อกาวน์สีขาวหลวมโพรกคลุมร่างเขา รองเท้าแตะคีบอยู่บนเท้า ผมยุ่งเหยิงราวกับรังนก ดวงตาหยีเล็ก ดูราวกับยังไม่ตื่นดี
เขาใช้เท้าแง้มประตูเบา ๆ มือข้างหนึ่งประคองถาด ก่อนเดินเข้ามาในห้องทำงานของซูชิงอวี๋
“พี่ซู กาแฟมาแล้วครับ” หางเสียงหนักนิด ๆ เจือความเกียจคร้านอยู่หลายส่วน
“เข้ามาสิ” ซูชิงอวี๋ลุกจากเก้าอี้ สายตากวาดผ่านชายที่เดินเข้ามา ก่อนหยุดลงบนถาดในมือเขา แววตาพลันไหววูบ
ใต้ก้นแก้วกาแฟสีน้ำตาลมีแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งถูกทับอยู่
ซูชิงอวี๋ไม่ได้รับแก้วกาแฟทันที แต่ใช้นิ้วชี้เคาะโต๊ะเบา ๆ แล้วพยักหน้าเล็กน้อย กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “วางไว้ตรงนี้”
ชายคนนั้นวางถาดลงบนโต๊ะ ดวงตาที่หรี่ไว้โค้งเป็นจันทร์เสี้ยว
เขาไม่ยอมไปไหน
ดูเหมือนกำลังคิดแผนร้ายอะไรอยู่
“พี่ซู กาแฟต้องดื่มตอนร้อน ๆ ถึงจะอร่อยครับ” เขาถูมือไปมา จากนั้นจับหูแก้วแล้วเลื่อนกาแฟไปใกล้มือซูชิงอวี๋
กาแฟชงด้วยน้ำเดือด
“ร้อน ๆ ๆ—” สีหน้าชายคนนั้นเปลี่ยนไป
ซูชิงอวี๋ขมวดคิ้วจนกระตุก “ระวัง อย่าทำหก”