“ฉันเป็นพ่อของฉีฝู ลูกสาวฉันบอกว่าสมุดแบบฝึกหัดของเธอเป็นของที่คุณให้มา ขอบคุณที่ใส่ใจเรื่องการเรียนของลูกสาวฉัน เทียนสองเล่มนี้เป็นของขวัญตอบแทนจากฉัน” คุณลุงสุดหล่อพูดพลางยัดเทียนใส่มือซูชิงอวี๋ “ตอนนอนคืนนี้ อย่าลืมจุดเทียนด้วยล่ะ”
“ขอบคุณค่ะ” ซูชิงอวี๋กำเทียนเล่มเล็กสองเล่มไว้ในมือ ยิ้มให้เขาและขอบคุณในน้ำใจ
“ไม่เป็นไร” พ่อของฉีฝูไม่ค่อยพูด
แววตาที่เขามองซูชิงอวี๋ดูแปลกไปเล็กน้อย คล้ายมีความรู้สึกที่เรียกว่าโล่งใจอยู่ในนั้น
หลังมอบเทียนให้แล้ว เขาก็จากไป
เมื่อเห็นพ่อของฉีฝู ซูชิงอวี๋ก็นึกถึงความชื่นชอบที่อาจารย์ต่งมีต่อเขาขึ้นมาอีกครั้ง
ชายวัยผู้ใหญ่ที่สุขุมเปี่ยมเรื่องราว ทั้งยังรักเดียวใจเดียวและแฝงความเศร้าไว้ในแววตา
ช่างเป็นคนละแบบกับหนุ่มหล่อวัยเยาว์อย่างสิ้นเชิง
อาคารทดลอง
ตอนซูชิงอวี๋ผลักประตูเข้าไป เฉินม่านอวี่มาถึงก่อนแล้ว
เธอขดตัวอยู่หน้าประตูเหล็กปิดตายบานหนึ่งในห้องทดลอง เล็บเรียวยาวจิกพื้น คอส่งเสียง “กึก ๆ ๆ” ราวกับกำลังคุยกับสิ่งที่อยู่หลังประตูเหล็ก
ซูชิงอวี๋เพิ่งนั่งลงที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์กับโทรศัพท์ เฉินม่านอวี่ก็ปรากฏตัวข้างกายเธออย่างกะทันหัน ใบหน้าซีดเขียว วางมือที่เล็บหักลงบนโต๊ะ ก่อนเอ่ยเสียงเย็นเยียบว่า “ฉันจะคุยเรื่องงานกับคุณ”
“ว่ามาสิ”
เฉินม่านอวี่วางแฟ้มหมายเลข「007425」ตรงหน้าซูชิงอวี๋ จากนั้นเลื่อนเมาส์คอมพิวเตอร์ทำงานของเธอ เปิดภาพจากกล้องวงจรปิดภายในโซนทดลอง ในจอนั้นไป๋ฮั่วกับอู๋ฉิวอยู่ในห้องเดียวกัน