เหวินเสวี่ยฉานำชุดอาสาสมัครมาให้ซูชิงอวี๋ เธอเลียปลายนิ้วแล้วนับเงินอย่างรวดเร็ว พลางพูดว่า “คราวหน้าถ้ามีงานหาเงินตราใต้พิภพแบบนี้ก็มาหาฉันได้ ฉันรับรองว่าทำธุรกิจอย่างซื่อสัตย์แน่นอน”
อย่างไรเสีย ถ้าลูกค้าตายไปแล้ว ก็ไม่มีทางไปเก็บเงินส่วนที่เหลือได้อีก
ซูชิงอวี๋รู้สึกว่าชุดอาสาสมัครมีกลิ่นแปลก ๆ
“เธอไปเอามาจากไหน?”
“เรื่องนั้นเธอไม่ต้องยุ่ง” หลังตรวจนับธนบัตรเงินตราใต้พิภพเรียบร้อย เหวินเสวี่ยฉาก็ยัดมันใส่กระเป๋า “ยังไงก็ใช้ได้ แล้วฉันก็ไม่คิดให้เธอคืนด้วย”
ก่อนหน้านี้เธอให้สือซาน สิ่งประหลาดสยองที่เลี้ยงไว้ที่บ้าน กินเพื่อนร่วมห้องไปตั้งมากมาย เสื้อผ้าพวกนั้นเธอก็ถอดเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าใบใหญ่จนหมด เผื่อเอาไว้ใช้
“จริงสิ เธอจะมาเป็นอาสาสมัครทำไม?”
ซูชิงอวี๋พูดขู่เล่น ๆ “ไม่ได้ทำอะไรหรอก ก็แค่จะวางกับดักขายเธอให้สิ่งประหลาดสยองน่ะ”
“ฉันถามจริงจังนะ” ตอนเพิ่งกลับหอพัก เหวินเสวี่ยฉาจงใจเปลี่ยนดวงตาเทียมของตัวเองให้เป็นสีแดง มองแล้วเหมือนพระจันทร์สีแดงตกลงไปในดวงตา “ไม่ล้อเล่นแล้ว จุดประสงค์ของเธอคืออะไร?”
ซูชิงอวี๋ตอบเสียงเอื่อยเฉื่อย “ที่ฉันพูดก็ตรงกับที่เธอคิดอยู่ไม่ใช่เหรอ”