ทุกเรื่องล้วนมีครั้งแรก
กัดฟันทำไปก่อนก็แล้วกัน
ซูชิงอวี๋เลียนแบบท่าทางของชายผมเหลือง ก้าวเดินอย่างแผ่วเบา
เธอแกว่งแขนเบา ๆ ปล่อยให้ผมยาวพลิ้วไหวไปตามท่วงทำนอง
ท่าทางยังไม่คล่อง แต่ตั้งใจจริง
เน้นความมั่นใจเป็นหลัก
ทว่าสายตาของพวกตาเฒ่าหญิงชรากลับยิ่งมองเธออย่างไม่เป็นมิตร
คนแก่จ้องจับผิดคนที่เต้นไม่ดีเป็นพิเศษ
ซูชิงอวี๋เริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี
เธอโยนธนบัตรเงินตราใต้พิภพใบย่อย ๆ ออกจากกระเป๋า แล้วเต้นไปพลางสะกิดคนที่เต้นอยู่ข้าง ๆ ไปพลาง ส่งสัญญาณว่าพวกเขาทำเงินตก
ทุกคนต่างคิดว่าธนบัตรเงินตราใต้พิภพเป็นของตัวเองที่ทำตก
แถวคนเต้นด้านหน้าจึงปั่นป่วนขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะธนบัตรเงินตราใต้พิภพ
จากนั้นซูชิงอวี๋ก็เต้นเบียดเข้าไปกลางแถวเรื่อย ๆ
โยกซ้ายโยกขวา เบียดคนที่ขวางทางออกไป
แถวของคนชราเรียงเป็นวงกลม
เธอซ่อนตัวอยู่ตรงกลาง พอจะกลมกลืนไปกับคนอื่นได้บ้าง
เมื่อเทียบกับความวุ่นวายข้างหน้า ท่าเต้นครึ่ง ๆ กลาง ๆ ของเธอก็ไม่สะดุดตาเท่าไรแล้ว
ในที่สุดเธอก็อดทนเต้นเพลงแรกจนจบได้
ชายผมเหลืองลากซูชิงอวี๋ออกมาอย่างฉุนเฉียว «น้องใหม่อย่างเธอไม่คิดจะตั้งใจแสดงหน่อยหรือไง มาหลบอยู่กลางแถวทำไม?»
ซูชิงอวี๋ปฏิเสธเสียงแข็ง «พี่คะ ยุคนี้จะพูดอะไรก็ต้องมีหลักฐานนะคะ
ฉันหลบตรงไหนกัน? ฉันเต้นตามท่าของพี่ทุกอย่าง
แค่กะทิศทางไม่ค่อยถูกเท่านั้นเอง»
«อีกอย่าง แถวเต้นของพี่ก็ไม่ได้ดีเด่อะไร คนข้างหน้าเต้นไปเต้นมาก็รวนกันหมด» ซูชิงอวี๋พึมพำเสียงเบา
«เธอ...เธอ...» ชายผมเหลืองชี้หน้าซูชิงอวี๋อยู่นาน แต่ก็พูดอะไรไม่ออก สุดท้ายเขาแค่นเสียง «เรื่องเต้นฉันจะไม่เอาเรื่องเธอก็ได้ ถือว่าผ่านแบบหวุดหวิด
ตอนนี้ก็อย่ามายืนทื่ออยู่ตรงนี้ รีบไปคุยเป็นเพื่อนคนแก่ จำไว้ว่าต้องทำให้คนแก่หัวเราะให้ได้»
ตอนที่พูดถึงการทำให้คนแก่หัวเราะ ซูชิงอวี๋จับสังเกตเห็นแววเจ้าเล่ห์วูบหนึ่งในดวงตาของชายผมเหลือง