บนฝ่ามือของซูชิงอวี๋มีหมากแม่ทัพเพิ่มขึ้นมาหนึ่งตัว
เมื่อครู่นี้เธอยื่นมือออกไป ตั้งใจจะดึงคนที่อยู่นอกประตูเข้ามา แต่ด้านนอกกลับไม่มีใคร เธอจึงคว้าได้เพียงหมากตัวนี้
ภายหลังคงได้ใช้ประโยชน์
ซูชิงอวี๋โยนหมากให้ไร้ใจ กำชับให้เขาเก็บรักษาไว้ให้ดี
จากนั้นเธอก็ลงกลอนประตูซ้ำอีกครั้ง ปีนขึ้นเตียง แล้วนอนต่อ
เช้าวันถัดมา ซูชิงอวี๋เปิดประตูออก ก็เห็นโยวโยวนั่งอยู่ตรงหน้าประตูพอดี จากมุมของเธอ มองเห็นหมวกใบเล็กที่เต็มไปด้วยกระดิ่งของโยวโยวได้พอดี
เมื่อเห็นซูชิงอวี๋ออกมา โยวโยวที่แต่เดิมนั่งหงอยอยู่บนพื้นก็กระโดดลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า “เจ้านาย เมื่อคืนมีมนุษย์กลับเข้าห้องนั้นครับ”
“เป็นสาวน้อยพนักงานต้อนรับที่เราเคยเจอกันหรือเปล่า?”
โยวโยวเอียงศีรษะ “ใช่ครับ”
“เมื่อคืนเห็นอย่างอื่นอีกไหม?”
โยวโยวตอบว่า “เมื่อคืนเจ้านายเปิดประตู ผมกำลังจะเข้ามาหา ก็เห็นพวกสิ่งละโมบตัวอื่นวิ่งเข้าหาเจ้านายด้วย ต้องเป็นเพราะหน้าตาของมันทำให้เจ้านายตกใจ เจ้านายถึงได้รีบปิดประตูทันที ทำให้ผมไม่ได้เห็นเจ้านาย ไม่ได้บอกราตรีสวัสดิ์เลยครับ” ปากที่แยกกว้างของโยวโยวหุบลง เขาไม่ได้เล่าเรื่องหลังจากนั้น เพราะต่อมาเขาบิดตาเฒ่ากับป้าที่กวาดพื้นซึ่งโผล่มาให้เห็นอยู่เรื่อยจนพันกันเป็นเกลียว แล้วจึงดึงดูดพนักงานทำความสะอาดของดันเจี้ยนนี้ให้ขึ้นมาถึงชั้นหก