“โอ้ ไม่ปฏิเสธ แปลว่าคุณรู้ความลับนี้สินะ”
“ต่อให้ระเบิดโรงงานแห่งนี้ ฉันก็ไม่มีวันพูด” ผู้อำนวยการมองความตายเป็นเรื่องธรรมดา
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก” ซูชิงอวี๋หัวเราะเบา ๆ เธอนั่งอยู่ตรงนั้น พลางพลิกอ่านเอกสาร “เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ
ถ้าคุณไม่เล่า ฉันก็จะไปถามเด็กหญิงคนนั้นแทน”
“คุณ!” ผู้อำนวยการเบิกตากว้างด้วยความโกรธ
ลูกตาดวงนั้นดูคล้ายองุ่นที่ห้อยอยู่บนเถาวัลย์
เพียงแต่สิ่งที่เชื่อมติดกันคือเส้นเลือด ไม่ใช่เถาวัลย์
ในตอนนั้นเอง จี้อีฟานก็กลับมา
เขาเคาะประตูหอพักพนักงาน “เจ้านาย เปิดประตูหน่อยครับ”
ระหว่างซูชิงอวี๋กับสิ่งประหลาดสยองที่ทำพันธสัญญาด้วย จะมีความรู้สึกเชื่อมโยงกันอย่างละเอียดอ่อน
เช่นเดียวกับตอนนี้ เธอรู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่าคนที่อยู่หน้าประตูคือจี้อีฟาน
เมื่อเปิดประตูออก ก็เห็นรอยเลือดเส้นหนึ่งเพิ่มขึ้นบนแขนของจี้อีฟาน
ซูชิงอวี๋มองไปด้านหลังเขาแล้วถามว่า “เด็กหญิงคนนั้นล่ะ”
จี้อีฟานเริ่มอวดความดีความชอบ “ตกลงมาจากดาดฟ้าครับ
ชั่วคราวนี้คงไม่มาก่อกวนเจ้านายแล้ว”
“คุณพูดว่าอะไรนะ!” ซูชิงอวี๋ลุกขึ้นยืน เด็กหญิงยังมีความลับที่ไม่คลี่คลายอยู่กับตัว จะปล่อยให้ตายไปแบบนี้ไม่ได้
ไหนบอกว่าเป็นคนมีอารยธรรมไง?
ไหนบอกว่าสุภาพชนใช้ปาก ไม่ใช้มือล่ะ?
“ไม่ตายครับ ไม่ตาย” จี้อีฟานรีบโบกมือปฏิเสธ “มลพิษในตัวเธอรุนแรงมาก ไม่ตายง่าย ๆ หรอกครับ”
ผู้อำนวยการส่งเสียงคร่ำครวญอย่างเจ็บปวด
“ความลับอยู่กับเด็กหญิง ตอนนี้เธออยู่ชั้นหนึ่งใช่ไหม”
จี้อีฟานพยักหน้า “ใช่ครับ”
ซูชิงอวี๋วางผู้อำนวยการลงบนโต๊ะของเฉินม่านอวี่
พร้อมกันนั้น เธอก็วางธนบัตรเงินตราใต้พิภพไว้ 5,000 ใบ แล้วให้จี้อีฟานทำพันธสัญญา