ซูชิงอวี๋ยิ้มพลางกล่าวว่า “พนักงานบางคนในบ้านพักคนชราเห็นพวกคุณสนิทสนมกัน ฉันยังเข้าใจผิดคิดว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของคุณเลย”
จูเจ้ามีสีหน้าเย็นชา “สิ่งประหลาดสยองเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือมนุษย์มาก ไม่มีทางให้กำเนิดลูกกับมนุษย์ได้” สำหรับสิ่งประหลาดสยองแล้ว ความคิดเช่นนี้ถือเป็นการลบหลู่อย่างสิ้นเชิง
มนุษย์คืออาหาร
มนุษย์คือสัตว์เลี้ยงในฟาร์ม
มนุษย์คือสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ
นี่คือความเข้าใจที่ฝังแน่นของจูเจ้า
“ก็ไม่แน่หรอกนะ คุณทำไม่ได้ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะทำไม่ได้” ซูชิงอวี๋ยังจำข้อมูลที่นำออกมาจากจื้อซวีซ่านเหรินได้ ในนั้นมีกรณีที่ประสบความสำเร็จอยู่
จวงเสี่ยวเตี๋ยคือตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดซึ่งอยู่ข้างกายซูชิงอวี๋
จูเจ้ากล่าวว่า “ถึงพวกเราจะมีรูปร่างเหมือนมนุษย์ แต่พวกเราไม่เหมือนมนุษย์”
โยวโยวหันศีรษะไปมา ก่อนกลืนน้ำในปากลงไป “พวกคุณกำลังพูดอะไรกันเหรอ? กำลังพูดเรื่องกินเด็กอยู่หรือเปล่า?”
ซูชิงอวี๋แก้คำพูดให้เขา “คลอดลูก ไม่ใช่กินเด็ก”
“ไม่ใช่คลอดเด็กออกมาแล้วกินหรอกเหรอ?” ในสายตาของโยวโยว นี่เป็นเรื่องเดียวกัน
อธิบายให้เขาฟังก็ไม่มีประโยชน์
ถนนเปียกลื่นและเต็มไปด้วยโคลน
ขณะที่คนหนึ่งกับสิ่งประหลาดสยองสองตนกำลังคุยเรื่องนี้กัน สายฟ้าสว่างจ้าก็ฟาดผ่าท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับกระบี่ เสียงฟ้าร้องกึกก้อง ทั่วทั้งภูเขาราวกับกำลังสั่นสะเทือน