ยิ่งเข้าใกล้กลุ่มบริษัทฉีหมิงซิง สภาพจิตใจของซูชิงอวี๋ก็ยิ่งย่ำแย่
เธอรู้สึกมากขึ้นทุกทีว่าตัวเองเป็นคนของโลกใบนี้
เพียงแต่ความทรงจำสับสนปนเปกัน
เธอแยกไม่ออกว่าสิ่งใดจริง สิ่งใดเท็จ
โดยเนื้อแท้แล้วเธอปรารถนาความจริง ไม่ชอบแสวงหาความสงบในความฝันลวงตา ดังนั้นจึงเดินทางมาถึงที่นี่
ทว่า ความจริงมักโหดร้าย
ท้องฟ้ายังคงมีฝนตกหนัก
เม็ดฝนกระหน่ำลงบนร่างเธอดังเปาะแปะ ราวกับลูกแก้วที่กระแทกใส่ เจ็บแสบไปหมด
ร่างกายกับจิตใจเชื่อมโยงถึงกัน
ร่างกายที่แข็งแรงย่อมทำให้จิตใจแน่วแน่ขึ้น
ในทางกลับกัน หากร่างกายเจ็บป่วยอ่อนแอ จิตใจก็ย่อมถูกบั่นทอน
ที่นี่เป็นถิ่นทุรกันดาร ไม่มีหมู่บ้านอยู่ใกล้ ๆ และไม่มีร้านรวงให้พึ่งพา มีเพียงรถคว่ำอยู่คันหนึ่งใกล้ ๆ คนขับตายแล้ว ครึ่งศีรษะบุบเป็นแอ่งเลือด
จูเจ้าไม่รู้หายไปไหนตั้งนานแล้ว
โชคดีที่โยวโยวคอยประคอง ซูชิงอวี๋จึงไม่ล้มลงไปกองกับพื้นอีก
เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน สภาพดูย่ำแย่เหลือทน
เมื่ออยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยมลพิษแห่งนี้ ไม่มีใครสามารถพ้นจากตมโดยไม่แปดเปื้อนได้
พลังจิตที่อ่อนแอลงทำให้ร่างกายอ่อนล้า อุบัติเหตุรถชนกระแทกศีรษะซูชิงอวี๋ เลือดไหลปะปนกับสายฝน หยดลงมาตามแก้ม สภาพของเธอในตอนนี้ช่างน่าอนาถเหลือเกิน
โยวโยวเอาแต่คิดจะเล่น เขาไม่อาจเข้าใจความเปราะบางและความเจ็บปวดของมนุษย์ได้
ซูชิงอวี๋เรียกสิ่งประหลาดสยองทั้งหมดออกมา
「นายท่าน บาดเจ็บได้อย่างไร」อวี้ลั่วเป็นคนแรกที่เข้ามาประคองซูชิงอวี๋
เธอเร่งให้ร่างกายงอกใบใบบัวขึ้นมา แล้วใช้มันช่วยบังฝนให้ซูชิงอวี๋ได้เล็กน้อย