ซูชิงอวี๋หลบเลี่ยงบรรดาคนชราเหล่านั้น
คนชราเหล่านี้เหมือนคนกำลังจมน้ำ พวกเขายื่นมือออกมาเพื่อคว้าท่อนไม้ที่ลอยอยู่
แต่เธอไม่ใช่ครอบครัวที่พวกเขารอคอย จึงไม่มีทางจับมือที่ยื่นออกมาเหล่านั้นได้
ในโถงลิฟต์ ป้าผู้ดูแลผู้ป่วยเข็นถังอาหารขึ้นมา ซูชิงอวี๋เหลือบมองอาหารในถัง เปลือกหัวไชเท้ายังมีดินติดอยู่ ส่วนก้านผักกาดขาวก็ยังไม่ได้ตัดออก ดูแล้วเหมือนอาหารหมูไม่มีผิด
ป้าผู้ดูแลผู้ป่วยสวมเอี๊ยมสีเหลือง ผิวเหลืองซีด สีหน้าไร้อารมณ์
ลิฟต์จอดที่ชั้น 2 ประตูเปิดออก ป้าผู้ดูแลผู้ป่วยเข็นถังอาหารออกไป
ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิด ป้าผู้ดูแลผู้ป่วยก็พลันเอารถเข็นมาขวางประตูไว้
“คุณเป็นใคร?”
ป้าผู้ดูแลผู้ป่วยถามขึ้นอย่างกะทันหัน
ซูชิงอวี๋รีบหยิบบัตรญาติผู้ป่วยของตัวเองออกมาแล้วตอบว่า “ฉันเป็นญาติของคนชราที่นี่ มาเยี่ยมคุณย่าค่ะ”
แววตาของป้าผู้ดูแลผู้ป่วยเย็นชา เผยความดูแคลนออกมาหลายส่วน “ตึกนี้ไม่เคยมีญาติมาเยี่ยมเลย คุณมาผิดตึกแล้ว รีบออกไปเดี๋ยวนี้!”
จากนั้นป้าผู้ดูแลผู้ป่วยก็เข็นรถออกไป
เธอจ้องซูชิงอวี๋เขม็ง จนกระทั่งประตูลิฟต์ปิดสนิท
ซูชิงอวี๋รู้สึกว่าสายตาของผู้ดูแลผู้ป่วยชวนขนลุกอยู่บ้าง
ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว เธอก็ไม่มีทางจากไปโดยไม่ตรวจดูอะไรเลย
ลิฟต์เคลื่อนขึ้นต่อ
ประตูลิฟต์เก่าคร่ำคร่าเปิดออก ซูชิงอวี๋มาถึงชั้น 4