พยาบาลชุดขาวคนนี้รูปร่างอ้วนท้วม ตาเล็ก ริมฝีปากหนา
ซูชิงอวี๋เคยพบพยาบาลคนนี้มาก่อน ตอนที่เธอไปเยี่ยมคุณยายที่อพาร์ตเมนต์ในเขตบ้านพักราคาประหยัด พยาบาลคนนี้คอยเดินตามหลังเธอ แถมยังเร่งให้เธอรีบออกไป
พยาบาลกับชายหัวโล้นดูเหมือนจะรู้จักกัน
“จัดการเรียบร้อยแล้ว” อารมณ์ของชายหัวโล้นสงบลง เขาเงยหน้ามองพยาบาล ดวงตาดุดันมีแววซาบซึ้งใจอยู่เล็กน้อย “ใส่ลงไปทีเดียวหมดได้ไหม?”
พยาบาลร่างอ้วนทำหน้าบึ้ง “ไม่ได้ เดี๋ยวมีคนจับได้ ต้องแบ่งใส่ทีละนิด สับให้เป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วค่อยคลุกลงไปในข้าว ยังไงพวกตาแก่ยายแก่ก็หูตึงตาฝ้าฟาง เดี๋ยวฉันเติมน้ำลงในข้าวพวกนี้อีกหน่อย พวกเขาแยกไม่ออกหรอก”
ชายหัวโล้นตบไหล่พยาบาลร่างอ้วน “โชคดีที่มีเธอช่วย”
พยาบาลร่างอ้วนก้มหน้า ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย เธอสบตาชายหัวโล้น สีหน้าซับซ้อน “หลังจากจัดการของพวกนี้เสร็จ เราเกษียณได้ไหม? ถ้าอยู่ที่นี่ต่อไป ฉันกลัวว่า…
ฉันจะเล่าเรื่องหนึ่งให้ฟัง ห้ามบอกใครเด็ดขาด ช่วงนี้มีคนชราหายตัวไปเยอะมาก ครั้งหนึ่งฉันเห็นผู้อำนวยการพาคนนอกมาหลายคน แล้วรวบรวมคนชราไว้ด้วยกัน ก่อนจะพาขึ้นรถตู้สีขาว คนชราที่ขึ้นรถตู้นั่นไป ไม่มีใครกลับมาอีกเลย”
“อย่าคิดมากไปเลย ถ้าขายคนหนุ่มสาวหรือเด็ก ๆ ยังพอเข้าใจได้ อย่างน้อยอวัยวะในร่างกายพวกเขาก็มีราคา แต่ผู้อำนวยการจะขายคนแก่ที่ใกล้ลงโลงไปทำไม?” ชายหัวโล้นคิดว่าพยาบาลร่างอ้วนคิดมากเกินไป เขาลูบใบหน้าเธอ ปลอบโยนว่า “เธออยู่ข้างผู้อำนวยการ เขาไว้ใจเธอ แถมเธอยังมีอำนาจมาก ผลประโยชน์ก็มากด้วย ตอนยังสาวก็เก็บเงินไว้เยอะ ๆ พอเราเก็บเงินได้พอ ก็เกษียณก่อนกำหนดได้แล้ว”