หลายวันมานี้ ซูชิงอวี๋เก็บสิ่งประหลาดสยองตนอื่น ๆ ไว้ในการ์ดเครื่องเซ่น เหลือเพียงตัวเองที่พาติดตัวไปด้วย โยวโยวคิดว่าสิทธิพิเศษเช่นนี้ทำให้เขาเข้าใกล้เป้าหมายของตนขึ้นอีกก้าว
แต่ตอนนี้ซูชิงอวี๋กลับให้สิ่งประหลาดสยองระดับต่ำตนหนึ่งออกมาแทนที่เขา เรื่องนี้ทำให้เขายอมรับไม่ได้
“โยวโยว อยากกลับเข้าไปในการ์ดเครื่องเซ่นแล้วแต่งหน้าใหม่ไหม?” ซูชิงอวี๋เปิดกล้องหน้าของโทรศัพท์ แล้วยื่นไปตรงหน้าโยวโยว ก่อนแนะนำอย่างจริงใจ “ดูสิ ดีใจจนหน้าเขียวไปหมดแล้ว”
“นายท่าน ทำไมถึงให้สิ่งประหลาดสยองระดับต่ำมาแทนที่โยวโยวได้ล่ะ?” โยวโยวดึงชายเสื้อซูชิงอวี๋เบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้น เพื่อให้ซูชิงอวี๋เห็นสีสันบนใบหน้าของเขาเปลี่ยนแปลงได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ซูชิงอวี๋แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น “ไม่ได้มาแทนที่ แต่เป็นการแบ่งปันความโปรดปรานให้ทั่วถึง ทุกคนได้รับความยุติธรรม และได้แสดงความสามารถของตัวเองต่างหาก”
โยวโยวแตกต่างจากจูเจ้าและโหยวอิ๋งโดยสิ้นเชิง จูเจ้าและโหยวอิ๋งเห็นว่ามนุษย์ควรหวาดกลัวและยอมจำนนต่อสิ่งประหลาดสยอง ควรนำทุกสิ่งที่มีมาแลกกับสิ่งที่ปรารถนา
เพราะความยึดติดของพวกเขาคือศรัทธาของมนุษย์ พวกเขาจึงใช้ความน่าสะพรึงกลัวและอำนาจครอบงำ เพื่อให้ตัวเองอยู่ในฐานะผู้ควบคุม
ส่วนโยวโยว แม้เป็นสิ่งประหลาดสยองระดับสูง แต่กลับพยายามเรียนรู้วิธีการของมนุษย์เพื่อให้ได้ความรักจากมนุษย์ แล้วค่อยฉีกความรักนั้นเป็นชิ้น ๆ เพื่อสนองความยึดติดอันบิดเบี้ยวของตน