การไปขอให้อันเจียลู่ช่วย อาจเป็นวิธีที่ไว้ใจได้
แต่เสื้อผ้าที่ซูชิงอวี๋ได้มานั้นพัวพันกับคดีฆาตกรรม หากให้อันเจียลู่ช่วยเย็บซ่อม พอเห็นรูปร่างประหลาดตรงรอยขาด เธอคงอดถามไม่ได้
ซูชิงอวี๋ยังหาไม่พบกฎของผู้ดูแลผู้ป่วย เพื่อความรอบคอบ กลับไปขอให้สิ่งประหลาดสยองช่วยน่าจะดีกว่า
เมื่อกลับถึงห้อง เธอกางชุดผู้ดูแลผู้ป่วยที่ขาดเป็นรูออก ใช้น้ำแร่ล้างคราบเลือดให้สะอาด จากนั้นไปยังห้องน้ำ หยิบไดร์เป่าผมที่อันเจียลู่เคยใช้มาเป่าชุดเครื่องแบบผู้ดูแลผู้ป่วยสีดำให้แห้ง แล้วกลับห้อง เรียกซวงสี่ออกมา
ซวงสี่เกล้าผมเป็นมวยคู่ ผมดำแบ่งลงมาทิ้งตัวอยู่ด้านหน้าอกทั้งสองข้าง เธอยืนนิ่งสงบไร้ชีวิตชีวา รอรับคำสั่งจากซูชิงอวี๋อย่างว่าง่าย
“ซวงสี่ ช่วยซ่อมเสื้อตัวนี้ให้ฉันหน่อย” ซูชิงอวี๋ยื่นเข็มกับด้ายให้
“รับทราบ เจ้าค่ะ”
มือของซวงสี่คล่องแคล่ว ฝีมือเย็บปักถักร้อยยอดเยี่ยม แม้เวลาจะผ่านไปนานแล้วนับตั้งแต่เธอทำงานพวกนี้ แต่ความเคยชินเหล่านั้นก็ฝังลึกอยู่ในกระดูก ต่อให้ตายกลายเป็นสิ่งประหลาดสยอง เธอก็ไม่มีวันลืม
เธอนั่งเย็บปักอยู่ใต้แสงไฟ ร้อยด้ายเข้ารูเข็มแล้วขยับปลายนิ้วคีบเข็ม แสงสีเหลืองพร่าเลือนบาดแผลบนหน้าผาก ทำให้ผิวซีดขาวราวกระดาษซึ่งแห้งกร้านไร้ความชุ่มชื้นดูมีสีสันขึ้นมาเล็กน้อย
เธอจดจ่ออยู่กับงาน ไม่นานนักซวงสี่ก็ซ่อมรูตรงกลางจนเรียบร้อย มองจากด้านนอกแทบไม่เห็นรอยเย็บ