เพื่อนบ้านที่กล่าวถึงในกฎ ก็คือครอบครัวของจวงเสี่ยวเตี๋ย
ลูกชายที่ตายไปตั้งแต่เนิ่น ๆ คนนั้น น่าจะเป็นตู้อวี๋
จวงหนานเค่อสวมเสื้อถักสีน้ำเงินเรียบง่ายกับกระโปรงผ้าขนสัตว์ลายตารางสีน้ำตาลอมฟ้า ผมหยักศกเล็กน้อยส่งกลิ่นหอมจาง ๆ เธอยิ้มต้อนรับซูชิงอวี๋ พลางชวนเข้าบ้าน “เสี่ยวอวี๋นี่เอง รีบเข้ามาสิ วันนี้น้าลองทำเมนูใหม่ ชื่อปีกไก่สายรุ้ง เดี๋ยวลองชิมดูก่อนนะ
ช่วงนี้เสี่ยวเตี๋ยป่วย นอนพักอยู่ในห้อง กินได้แต่อาหารรสอ่อน คราวนี้คงมีแค่เธอที่ได้ลาภปากแล้วละ”
เมื่อได้ยินคำว่า «เสี่ยวเตี๋ย» หัวใจของซูชิงอวี๋ก็ไหววูบ
เธอเดินเข้าไปในบ้าน ห้องรับแขกสว่างไสว แต่ในห้องนอนกลับมืดสลัว ประตูที่แง้มอยู่กั้นแสงจากภายนอกไว้ทั้งหมด
กฎข้อแรก ๆ ได้บอกข่าวการตายของจวงเสี่ยวเตี๋ยให้เธอรู้แล้ว ดังนั้นคนที่อยู่ในห้องจึงไม่ใช่จวงเสี่ยวเตี๋ยที่ซูชิงอวี๋รู้จัก
“เสี่ยวเตี๋ยป่วย ไม่ไปโรงพยาบาลเหรอ?” ซูชิงอวี๋เดินเข้าห้องรับแขกแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะอาหาร
จวงหนานเค่อกลับเข้าไปวุ่นอยู่ในครัว น้ำเสียงเป็นธรรมชาติ “พ่อของเธอเอายาจากข้างนอกกลับมาให้กิน กินยาแล้วขับเหงื่อสักหน่อยก็หาย ตอนนี้ยังไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอก”
จากนั้นจวงหนานเค่อก็ยกจานปีกไก่หลากสีออกมาจากครัว ผิวของเธอขาวผ่อง ดวงตาสุกใส เธอใช้ตะเกียบชี้ไปยังปีกไก่เหล่านั้น น้ำเสียงเป็นกันเอง “มาลองชิมเมนูใหม่ที่ฉันคิดขึ้นก่อนสิ
เมนูนี้ฉันได้แรงบันดาลใจจากปีกไก่โค้ก ปีกไก่โค้กแบบดั้งเดิมใช้แค่โค้ก สีสันเลยดูทึมทื่อเกินไป