ซูชิงอวี๋กลับขึ้นไปยังชั้นเจ็ดอีกครั้ง
ป้ายชื่อพนักงานตรงหน้าประตูหายไปแล้ว แต่ภาพใบหน้าของตัวตลกยังอยู่ตรงนั้น ไม่มีใครเช็ดออก
ซูชิงอวี๋ถามโยวโยวว่า “ป้ายชื่อพนักงานล่ะ?”
โยวโยวเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองสะท้อนแสงไฟในทางเดินระยิบระยับ เขาฉีกยิ้ม เผยให้เห็นฟันเรียงเป็นแถวคล้ายเลื่อย น้ำเสียงร่าเริง “คุณพ่อเอาป้ายชื่อพนักงานเข้าไปในห้องแล้ว นายท่านไปขอคืนจากคุณพ่อได้นะครับ”
ซูชิงอวี๋ผลักประตูเปิด
ทั้งพ่อและแม่อยู่บ้าน
แม่ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดทำงาน กำลังชงกาแฟอยู่ พอเห็นซูชิงอวี๋กลับมา ก็หันมามองทางประตูแล้วเอ่ยด้วยความรักใคร่ว่า “ลูกกลับมาแล้วเหรอ ถอดรองเท้าก่อนค่อยเข้าบ้านนะ
วันนี้ไปโรงเรียน เข้ากับเพื่อนร่วมชั้นได้ดีไหม?”
“ก็ดีค่ะ” ซูชิงอวี๋ถอดรองเท้าแล้วสวมรองเท้าแตะผ้ารูปฉลามน้อยสีน้ำเงิน ขนาดพอดีกับเท้า ราวกับเตรียมไว้ให้เธอโดยเฉพาะ
ผู้หญิงที่ยืนถือแก้วกาแฟอยู่ตรงหน้า คือแม่ในรูปถ่าย
แม่ดูอายุไม่มากนัก เพราะทำงานในห้องทดลองมานาน ผิวจึงค่อนข้างขาว ริมฝีปากออกสีม่วง เธอใช้กิ๊บพลาสติกสีดำหนีบผมยาวไว้ด้านหลังศีรษะ ยามไม่ยิ้มจะดูเคร่งขรึมอยู่บ้าง
“ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจ ก็บอกแม่นะ” น้ำเสียงของแม่เต็มไปด้วยความห่วงใยซูชิงอวี๋
พ่อเดินออกมาจากห้องด้วย “ลูกสาวกลับมาแล้ว ไป ล้างมือแล้วมากินมื้อเช้า”