“เปิดล็อกชั้นสุดท้ายได้แล้ว”
ซูชิงอวี๋ยังอยากซักถามต่อ แต่พ่อจวงกลับเหมือนคอมพิวเตอร์ที่ดับแล้วเปิดขึ้นมาใหม่ ลืมทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้น กลายเป็นคุณลุงข้างบ้านธรรมดา ๆ คนหนึ่ง
เขาลุกขึ้นยืน ทักทายซูชิงอวี๋อย่างกระตือรือร้นราวกับเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก “เสี่ยวอวี๋ มาแล้วเหรอ เสี่ยวเตี๋ยป่วย เลยออกมาเล่นกับหนูไม่ได้ ตอนนี้อยู่ในห้องนอน หนูอยากเข้าไปดูเธอไหม?”
ซูชิงอวี๋ทำได้เพียงกลืนคำพูดที่ยังไม่ทันเอ่ยออกไปกลับลงคอ เธอสังเกตสีหน้าของพ่อจวง สิ่งประหลาดสยองระดับสีแดง ต่อให้ต้องเสแสร้ง เธอก็ทำไม่ไหว
“ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง คนป่วยไม่ควรถูกรบกวน ให้เสี่ยวเตี๋ยพักผ่อนเถอะค่ะ”
“ถึงเวลากินยาอีกแล้ว ฉันจะไปชงยาให้ลูกสาว” พ่อจวงเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ก่อนเดินออกจากห้องหนังสือ
ซูชิงอวี๋เทียบเวลาบนนาฬิกาแขวนกับนาฬิกาข้อมือของตัวเอง แล้วพบว่าเวลาตรงกัน
นี่ช่างน่าประหลาด
เพราะเวลาในกลุ่มบริษัทฉีหมิงซิงคำนวณได้จากนาฬิกาทรายบนคอมพิวเตอร์เท่านั้น ส่วนนาฬิกาแขวนแบบนี้ส่วนใหญ่จะรวน เข็มไม่เดิน
เธอเคยคิดว่าในดันเจียนนี้นาฬิกาแขวนทุกเรือนจะบอกเวลาไม่ถูกต้อง และต้องอาศัยกฎค้นหาเวลาเอาเองเสียอีก
พ่อจวงเทน้ำร้อนหนึ่งแก้วก่อน แล้วเติมยาสีแดงลงไป
【กฎการอยู่อาศัยในกลุ่มบริษัทฉีหมิงซิง】ข้อ 6 (ภาคต้น)
【เพื่อนบ้านต้องเตรียมยาให้ลูกสาวที่ป่วย หากเห็นนายหญิงของบ้านเพื่อนบ้านเตรียมยาสีแดง อย่าขัดขวาง