เมื่อคืนซูชิงอวี๋หมดสติไปหลายครั้งเพราะไข้สูง
สิ่งประหลาดสยองตนอื่นคิดจะกินเย่ซือซือจนหมดตัว
เพื่อเอาชีวิตรอด เย่ซือซือจึงยกเรื่องซูชิงอวี๋ขึ้นมาอ้าง
เธอมองออกว่าซูชิงอวี๋เป็นเจ้าของสิ่งประหลาดสยองกลุ่มนี้ จึงบอกว่าตนช่วยให้อาการของซูชิงอวี๋ดีขึ้นได้
สิ่งประหลาดสยองที่ทำพันธสัญญาแล้วจะให้ความสำคัญกับเจ้าของยิ่งกว่าเดิม
เย่ซือซือจึงดูแลซูชิงอวี๋ตลอดทั้งคืน
หากซูชิงอวี๋เป็นอะไรไป เธอเองก็ไม่รอดเหมือนกัน
ตอนนี้ซูชิงอวี๋ฟื้นแล้ว เย่ซือซือจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เธอไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน ทั้งร่างกายและจิตใจอ่อนล้าเต็มที
ไข้ของซูชิงอวี๋ลดลงแล้ว เธอลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมหนา ก่อนบอกให้เย่ซือซือนอนพักบนเตียง
เมื่อคืนเซินซือเหนียนเหมือนจะมาที่นี่ด้วย
เขาพูดจ้ออยู่ตั้งนาน คล้ายกับพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อคืนสมองของซูชิงอวี๋ไม่ค่อยปลอดโปร่ง เธอจำไม่ได้สักคำ
ช่างเถอะ เซินซือเหนียนพูดอะไรไม่สำคัญหรอก
สำหรับซูชิงอวี๋แล้ว ตัวเขาก็เป็นแค่จุดไข่ปลา
ซูชิงอวี๋ลุกจากเตียง ดื่มน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว พลางกัดแซนด์วิชไปด้วย แล้วมองหน้าท้องที่นูนป่องของเย่ซือซือ “ท้องอยู่แท้ ๆ ยังวิ่งวุ่นไปทั่วในสถานที่แบบนี้ ไม่รักชีวิตหรือไง”
“ฉัน... ฉันกำลังหลบใครคนหนึ่งอยู่” สีหน้าเย่ซือซือหม่นเศร้า เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม แล้วตะแคงตัวนอนเพื่อให้ท้องสบายขึ้น
เย่ซือซือไม่รู้จักซูชิงอวี๋ แต่ซูชิงอวี๋รู้จักเธอ