แสงไฟในกระท่อมไม้สลัวราง
เย่ซือซือกำลังอยู่ในช่วงคับขันระหว่างความเป็นกับความตาย
“ออกแรงอีก... ศีรษะเด็กโผล่ออกมาแล้ว” ซูชิงอวี๋หลับตาลง สะกดกลั้นอารมณ์อันซับซ้อนทั้งหมดไว้ในใจ
ตอนนี้ยังบอกเย่ซือซือไม่ได้ว่าเธอเห็นอะไรกันแน่
เย่ซือซือรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มี
ซูชิงอวี๋ตะโกนบอกเธอไปตามหน้าที่ แต่ภาพในหัวกลับไม่ยอมเลือนหาย
ในที่สุด หลังออกแรงครั้งสุดท้าย เย่ซือซือก็คลอดเด็กออกมา
เธอหมดเรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง
แต่กลับไม่ได้ยินเสียงร้องของเด็ก
เย่ซือซือถามด้วยเสียงแหบพร่า “ลูกของฉัน... ลูกเป็นอะไรไป?”
เธอดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่ซูชิงอวี๋กดเธอกลับลงไป
“พักก่อน” ซูชิงอวี๋ดึงผ้าห่มที่เปื้อนออกแล้วโยนลงพื้น จากนั้นหยิบผ้าห่มผืนใหม่จากการ์ดเครื่องเซ่นมาคลุมให้เธอ
“ฉันนอนไม่หลับ” เย่ซือซือเหมือนจะรู้สึกได้ น้ำตาร้อนผ่าวไหลจากหางตา “ลูกของฉัน... เกิดอะไรขึ้นใช่ไหม?”
ซูชิงอวี๋ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “อืม เป็นเด็กตายคลอด คลอดออกมาตอนอายุครรภ์แค่สี่ห้าเดือน รอดไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ”
“อ๊า—” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่ซือซือรู้สึกราวกับถูกควักเอาทุกอย่างออกไป ก่อนจะหมดสติ
ซูชิงอวี๋มองทารกน้อยคนนั้น
มันเป็นสีแดง
และเป็นสีดำ