“เดาไม่ออกเลย งั้นคุณบอกฉันหน่อยสิ”
ตู้อวี๋ไม่มีทางบอกความจริงกับซูชิงอวี๋ตรง ๆ อยู่แล้ว เขาเกาะติดซูชิงอวี๋ พูดจาไร้สาระกับเธออยู่พักใหญ่ พลางหยั่งเชิงไปด้วยว่าเธอทำพันธสัญญากับสิ่งประหลาดสยองตนใดไว้บ้าง
ซูชิงอวี๋คุยกับเขาไปเรื่อย ๆ อย่างไม่ใส่ใจ จนแน่ใจว่าตู้อวี๋ไม่มีทางเปิดเผยข้อมูลที่เป็นประโยชน์ให้ เธอจึงหาเหตุผลส่ง ๆ ไล่เขากลับไป
เวลาพักกลางวันสั้นมาก ซูชิงอวี๋จึงไม่ได้กลับไปที่หอพักพนักงาน
ช่วงบ่าย พนักงานทยอยกันมาทำงาน
เมื่อเห็นซูชิงอวี๋สวมชุดทำงานชุดใหม่และติดป้ายชื่อพนักงานอันใหม่ ทุกคนก็เปลี่ยนท่าทีไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง ต่างพากันยิ้มประจบและพยักหน้าให้เธอ
ดูท่าว่าคนเราอยู่ในตำแหน่งต่างกัน ก็ย่อมมองเห็นโลกไม่เหมือนกัน
มองจากข้างล่างขึ้นไป สิ่งที่เห็นล้วนเป็นรูจมูกเชิดขึ้นฟ้า
มองจากข้างบนลงมา สิ่งที่เห็นล้วนเป็นรอยยิ้ม
แม้แต่หวังจวินก็ทำเหมือนไม่รู้จักซูชิงอวี๋ เวลายกมือขอไปเข้าห้องน้ำ เขาจะแอบย่องมาหาซูชิงอวี๋ หยิบภาพที่แอบถ่ายด้วยโทรศัพท์ออกมา แล้วรายงานว่าเพื่อนร่วมงานคนอื่นอู้งาน
ส่วนซูชิงอวี๋ก็จดบันทึกเนื้อหาการรายงานทั้งหมดไว้
กฎข้อที่สามใน [คู่มือการทำงานของผู้จัดการแผนกสถิติหนึ่ง]
[โปรดรักษาความสัมพันธ์อันเป็นมิตรกับพนักงานใต้บังคับบัญชา และมอบรางวัลให้ตามสมควร พวกเขาจะนำความประหลาดใจที่ไม่คาดคิดมาให้คุณ]
ทุกครั้งที่มีพนักงานมารายงานเพื่อนร่วมงาน ซูชิงอวี๋จะให้รางวัลพวกเขาเป็นธนบัตรเงินตราใต้พิภพห้าใบ
ทำให้พนักงานระดับล่างขยันขันแข็งยิ่งขึ้น