“ถ้ากลัว ฉันไปเป็นเพื่อนก็ได้นะ” ตู้อวี๋พูดพลางยิ้มตาหยี
สิ่งที่ซูชิงอวี๋ลังเลคือเธอจะไปได้หรือไม่ ไม่ใช่กลัวจนต้องมีคนไปเป็นเพื่อน
ในกฎไม่มีพูดถึงเขตคุมขัง
ความเสี่ยงยังไม่อาจล่วงรู้ได้
ตู้อวี๋ดูเหมือนจะอ่านใจเธอออก จึงเตือนว่า “มีแต่งานที่ทำในเวลางานเท่านั้นถึงจะนับเป็นการทำงาน
ภารกิจนอกเวลางาน ถ้าไม่อยากไป ก็เลือกไม่ไปได้”
“อืม งั้นก็ไม่ไป” ซูชิงอวี่พูดอย่างนั้น แต่ในใจกลับคิดอีกเรื่อง
ตัวตนของเธอคือนักข่าวฝึกหัดที่แฝงตัวเข้ามาในโรงงานเครื่องดื่มฉีหมิงซิง ไม่ได้มาทำงานที่นี่จริง ๆ
เป้าหมายไม่ใช่การเลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือน แต่เป็นการออกไปจากที่นี่
สถานะนักข่าวฝึกหัดกำหนดให้เธอต้องสืบหาความจริงด้วยตัวเอง
การอยู่อย่างสงบเสงี่ยมและทำตามหน้าที่แน่นอนว่าปลอดภัยที่สุด
แต่ขณะเดียวกัน ก็หมายความว่าเธอจะไม่มีทางแตะต้องความลับที่ซ่อนอยู่ในโรงงานแห่งนี้ได้
เพราะฉะนั้น คืนนี้เธอต้องไปเข้าร่วมโต๊ะอาหารมาตราสังหาร
ไม่เพียงต้องไป แต่ยังต้องไปให้ถึงก่อนเวลาด้วย
ตู้อวี๋ติดเธอแจราวกับแผ่นยาที่ยังไงก็สะบัดไม่หลุด เขาคอยอยู่ข้างกายเธอตลอด ยิ้มร่าเริงพลางนำทางเธอเข้าไปในโรงอาหาร
ไม่ไปก็ไม่ได้
ซูชิงอวี่เห็นชุดทำงานเปื้อนเลือดกองพะเนินอยู่ในครัวหลังโรงอาหาร