ที่เมืองหลิงเทียนฟู่อันไกลโพ้น ไร้ใจกำลังถือหัวใจสด ๆ ที่เพิ่งควักออกมา เตรียมจะลิ้มรสความอร่อย จู่ ๆ เขาก็รู้สึกถึงไอเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากอกที่ว่างเปล่า
“เป็นอะไรไป?” ไป๋หยวนเซียงสังเกตเห็นความผิดปกติของไร้ใจ จึงลอยมาอยู่ข้างกายเขา
“เจ้านายไม่กลับมานานแค่ไหนแล้ว?” เขาใช้กระดูกนิ้วที่เย็นเฉียบลูบผ่านอกกลวงของตัวเอง พยายามขจัดความรู้สึกแปลกประหลาดนั้น
ไป๋หยวนเซียงมองปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนังแล้วตอบว่า “ไม่กลับมาสิบวันแล้ว พวกเราต้องออกตามหาเจ้านายไหม?”
“รออีกหน่อย” ไร้ใจคิดว่าเจ้านายที่เขาเลือกเองยังไม่อ่อนแอถึงขั้นต้องให้เขาไปช่วยเหลือ
“จะรออีกนานแค่ไหน?” ไป๋หยวนเซียงภักดีต่อซูชิงอวี๋ “ในหมู่มนุษย์ คนที่ยอมจ่ายราคาแพงเหมือนเจ้านายนั้นมีเพียงหยิบมือ
ฉันเสียเจ้านายไปไม่ได้”
ระดับของไป๋หยวนเซียงไม่ได้สูงนัก การได้ทำพันธสัญญากับซูชิงอวี๋ก็ทำให้เธอพึงพอใจมากแล้ว
ไร้ใจใช้มือกระดูกขาวบีบคางไป๋หยวนเซียง แล้วยกเธอขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย ไป๋หยวนเซียงเหยียดปลายเท้าจนตึง จ้องดวงตาดำมืดไร้ตาขาวของไร้ใจเขม็ง รู้สึกเหมือนถูกความมืดอันไร้ขอบเขตปกคลุม
วินาทีถัดมา ไร้ใจก็ปล่อยเธอ
ไป๋หยวนเซียงลอยถอยไปอยู่ห่างจากไร้ใจเล็กน้อย โดยเขย่งปลายเท้าไว้
ไร้ใจมองออกไปนอกหน้าต่างอันวังเวงไร้ชีวิตชีวา เมื่อซูชิงอวี๋ไม่อยู่ เขาก็รู้สึกว่าโลกทั้งใบหม่นเทาไร้ชีวิต
เขาพูดว่า “เจ้านายจะกลับมา”
ซีเหมินกำลังช่วยซวงสี่ซ่อมเตาที่จุดไม่ติด