คุณย่าตายแล้ว ซูชิงอวี๋จึงไม่มีสถานะ「ญาติ」อีกต่อไป
เธอเห็นป้ายญาติที่หน้าอกของตัวเองเปลี่ยนเป็นสีหม่น
จากนั้นก็สลายเป็นเถ้าถ่าน
「เฮ้อ—ยุ่งแล้วสิ」ซูชิงอวี๋ยัดรูปถ่ายครอบครัวใบนั้นลงกระเป๋า
ทั้งห้องสว่างวาบด้วยแสงเตือนสีแดง เสียงสัญญาณ「หึ่ง ๆ」แหลมบาดหูจนชวนเวียนหัว ซูชิงอวี๋ยกมือปิดหูแล้วคิดจะออกจากห้อง
แสงสีแดงทำให้หนูและแมลงสาบบนพื้นพากันคลุ้มคลั่ง
พวกมันกระโจนไปมา พยายามกัดกินซูชิงอวี๋
เธอเหยียบพวกมันตายไปหลายตัว
จากนั้น พนักงานทำความสะอาดกลุ่มหนึ่งก็กรูกันเข้ามาในห้อง พวกเขาพูดจาอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ คล้ายกำลังบ่นอะไรสักอย่าง แล้วหยิบไม้ถูพื้นขึ้นมาทำความสะอาดคราบสกปรกบนพื้น ส่วนซูชิงอวี๋พยุงตัวออกจากห้องโดยอาศัยกำแพง
เธอต้องรีบหาป้ายประจำตัวใบใหม่ให้ได้
ตอนออกจากห้อง ซูชิงอวี๋เห็นแจ็กสันเดินมากับรปภ.อีกคนที่ศีรษะบวมเป่ง แจ็กสันขวางหน้าเธอไว้ พลางส่งสายตาเป็นเชิงบอกใบ้ ก่อนจะทำหน้าขึงขังแล้วพูดว่า「สวัสดีครับ คุณไม่ใช่ญาติที่มาเยี่ยม และก็ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ของที่นี่ ต้องออกจากบ้านพักคนชราภายใน 24 ชั่วโมง」
จากนั้น รปภ.ที่ศีรษะบวมเป่งก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเปียกชุ่ม หยิบสายรัดข้อมือออกมา บนสายมีตัวเลขนับถอยหลัง 24 ชั่วโมง