ภารกิจของจู่อวี้ค่อนข้างเร่งด่วน เธอปรับลมหายใจให้สงบก่อนถามว่า “คุณทิ้งกุญแจไว้ที่ไหน?”
เธอต้องช่วยหมอเอาอาหารบำรุงไปให้
เมื่อนึกถึงสัมผัสเย็นเฉียบของคมมีด และแว่นตาที่สะท้อนแสงของหมอ เธอก็จินตนาการได้ถึงดวงตาดำสนิทเย็นชา หากทำไม่สำเร็จ มีดผ่าตัดเล่มนั้นอาจกรีดผ่านใบหน้าและเฉือนผิวเธอได้ทุกเมื่อ
แจ็กสันบอกตามตรงว่า “อืม…อยู่ตรงที่สิ่งประหลาดสยองของคุณช่วยผมไว้คราวก่อน”
เขาอยากตอบแทนบุญคุณจู่อวี้
ทำดีย่อมได้ดี เมื่อจู่อวี้ให้เสี่ยวหลางแบกแจ็กสันกลับมา เสี่ยวหลางจึงจำเส้นทางนั้นได้
จู่อวี้ถามต่อ “แล้วคุณรู้ไหมว่ากุญแจห้องครัวหน้าตาเป็นยังไง?”
“บนกุญแจมีตัวอักษรภาษาอังกฤษคำว่าห้องครัว” แจ็กสันลดเสียงลง “บริเวณนั้นอันตรายมาก ถ้าคุณจะไปจริง ๆ ช่วยเก็บกุญแจที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นกลับมาให้ผมด้วยได้ไหม? ผมจะจ่ายค่าตอบแทนให้ตามสมควร”
จู่อวี้ไม่ได้ตอบตกลงทันที “คุณยังขาดอีกกี่ดอก?”
แจ็กสันมีกุญแจของทั้งบ้านพักคนชรา กุญแจทั้งหมดถูกล็อกไว้ในตู้ที่ป้อมรปภ. ปกติเวลาออกลาดตระเวน เขาจะพกติดตัวแค่พวงกุญแจที่ร้อยด้วยเชือกแดง
พวงหนึ่งมี 14 ดอก
เขาบอกว่า “ผมทำหายไป 13 ดอก”
ดอกเดียวที่เอากลับมาได้ คือกุญแจที่ฝังอยู่ในบาดแผลบนแขน
“เข้าใจแล้ว” จู่อวี้เตรียมไปหาเอง แต่รับปากแจ็กสันไม่ได้ “ฉันรู้เรื่องที่คุณบอกแล้ว ทำได้แค่เก็บกลับมาเท่าที่เจอ ไม่แน่ว่าจะหาได้ครบ”
หากจู่อวี้สัมผัสได้ถึงอันตราย เธอก็จะรีบถอนตัวทันที