ผีเสื้อบินเข้าไปในบ้านต้นไม้
ไร้ใจก็อุ้มซูชิงอวี๋ขึ้นไปด้วย
เขาแตะปลายเท้าเบา ๆ เพียงสองสามก้าวก็ถึงหน้าประตูบ้านต้นไม้
“พอแล้ว วางฉันลง”
ที่นี่ไม่มีฝนแล้ว
ไร้ใจวางซูชิงอวี๋ลง อวี้ลั่วรีบเข้ามาประคองเธอทันที
ซูชิงอวี๋ใช้มือข้างหนึ่งจับแขนอวี้ลั่ว อีกข้างยันผนัง มองออกไปโดยรอบผ่านใบไม้หนาทึบ สิ่งที่เห็นมีเพียงลมกรรโชกกับฝนกระหน่ำ
ที่นี่มันที่ไหนกันแน่?
ระบบระบุตำแหน่งของโทรศัพท์ใช้การไม่ได้ แถมยังส่งข้อความออกไปไม่ได้ด้วย
โทรศัพท์เครื่องนี้เป็นรุ่นพิเศษ
แม้แต่ในด่านระดับสี่ดาวก็ยังมีสัญญาณ
แต่ที่นี่กลับไม่มีแม้แต่ขีดเดียว
ต้องรอให้ฝนหยุดก่อน ถึงจะเดินทางต่อได้
ซูชิงอวี๋ผลักประตูไม้ที่แทบจะพังมิพังแหล่ แล้วก็เห็นผีเสื้อเรืองแสงเกาะอยู่เต็มเพดานบ้านต้นไม้
พวกมันเกาะอยู่บนนั้น ราวกับดวงดาวระยิบระยับ
งดงามจนไม่อาจละสายตา
ในที่สุดก็มีที่หลบลมหลบฝนซึ่งถูกใจเสียที
สิ่งที่คาดไม่ถึงคือด้านในบ้านต้นไม้สะอาดสะอ้านพอสมควร
แทบไม่มีฝุ่นเลย
ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีเตียงไม้เรียบ ๆ ให้พักผ่อนได้ชั่วคราว
ซูชิงอวี๋อยากเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอให้ซวงสี่อยู่ต่อ ส่วนสิ่งประหลาดสยองตัวอื่น ๆ ก็ไล่ไปยืนรอที่หน้าประตู
เธอใช้การ์ดสิ่งของจากการ์ดเครื่องเซ่น หยิบเสื้อผ้าสะอาด รองเท้า กระจก ผ้าปูที่นอน เครื่องนอน โต๊ะและเก้าอี้ออกมา จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าเปียกชุ่มบนตัว โยนไว้ตรงมุมห้อง
เธอยืนเปลือยอยู่หน้ากระจก เงาสะท้อนในกระจกเผยผิวขาวผ่อง