ตู้อวี๋กลืนปลาทั้งตัวลงท้อง แล้วหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดมุมปาก
หลังอาหารเย็น ตู้อวี๋อาสาจะส่งซูชิงอวี๋กลับหอพักพนักงาน
ซูชิงอวี๋โบกมือ “ยังไม่ดึกนัก ฉันกะว่าจะไปดูที่อื่นในโรงงานต่อ”
“ไม่กลัวหลงทางหรือ” ตู้อวี๋ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับโรงงานเครื่องดื่มฉีหมิงซิงเป็นอย่างดี
ซูชิงอวี๋ตอบหน้าตาเฉย “คุณก็ไปด้วยสิ”
“ฮะ ไม่กลัวฉันทำร้ายหรือไง” ดวงตาดอกท้อแสนงามของตู้อวี๋แต้มสีชมพูอ่อน
ซูชิงอวี๋ถามกลับ “คุณจะทำหรือ”
“ลองเดาสิ” ตู้อวี๋ไม่ตอบตรง ๆ
ซูชิงอวี๋ยิ้ม “ฉันเดาว่าคุณจะทำ”
คราวนี้กลายเป็นตู้อวี๋ที่ไม่เข้าใจ เขาถามว่า “แล้วคุณยังกล้าเชิญฉันไปอีกหรือ”
“คุณเป็นคนพูดเองนี่ ว่าถ้ามีคุณอยู่ก็จะไม่หลงทาง” ซูชิงอวี๋หยิบธนบัตรเงินตราใต้พิภพปึกหนึ่งออกมาตบลงบนฝ่ามือ “ถ้าคุณพาฉันไปเดินเล่น รับรองว่าฉันไม่หลงทาง ธนบัตรพวกนี้ก็เป็นของคุณทั้งหมด
พี่สาวคนนี้จะเล่านิทานสำนวนจีนให้คุณฟังอีกเรื่อง เรื่องนี้ชื่อว่า ฆ่าไก่เอาไข่
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชาวนาเลี้ยงไก่ตัวหนึ่ง ไก่ตัวนั้นออกไข่ทองคำได้วันละฟอง
ชาวนาจึงคิดว่าในท้องไก่จะต้องมีทองคำอยู่มากมาย เลยจับไก่มาฆ่า แต่กลับพบว่าไก่ที่ออกไข่ทองคำก็ไม่ต่างจากไก่ธรรมดาเลย
เรื่องน่าเศร้าก็คือ หลังจากนั้นชาวนาก็ไม่มีไข่ทองคำอีกเลย”
“แล้วตัวเล็กชิงอวี๋จะออกไข่ทองคำได้ไหม” ตู้อวี๋เท้าคางด้วยมือข้างเดียว ดูราวกับหนุ่มรูปงามที่หลุดออกมาจากหนังสือการ์ตูน