ทางเดินอันเงียบสงัดอบอวลไปด้วยบรรยากาศกดดัน เสียงแหลมของเด็กหญิงทำลายความเงียบลง ดังสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ตลอดทางเดินสั่นไหวและกะพริบติด ๆ ดับ ๆ
ใบหน้าของเด็กหญิงฉายแววหวาดกลัว น้ำตาไหลพรากไม่ขาดสาย
“หนูน้อยบอกว่าคุณเป็นคนชั่วนี่นา คุณทำเรื่องเลวร้ายอะไรไว้จนถูกจับได้หรือเปล่า?” ตู้อวี๋ยังยืนอยู่ที่เดิม พลางเยาะเย้ยซูชิงอวี๋ “มนุษย์ก็เป็นแบบนี้แหละ สวมหนังมนุษย์ไว้ทั้งตัว ถ้าไม่ควักหัวใจออกมาดู ก็ไม่รู้หรอกว่าหัวใจเป็นสีดำหรือสีแดง”
ใครกันแน่ที่เป็นคนชั่วในปากเด็กหญิง ยังสรุปไม่ได้หรอก
สมองของซูชิงอวี๋หมุนเร็วจี๋
“คุณรู้จักเด็กหญิงคนนี้ไหม?”
ตู้อวี๋ส่ายหน้ารัว ๆ
เด็กหญิงทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นแล้วร้องไห้โฮ “คุณพ่อ ฮือ ๆ ๆ…คุณพ่อ มีคนชั่วบุกเข้ามาที่นี่!”
ซูชิงอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ลองคิดดูสิ ถ้าอยู่ในสถานที่แปลกหน้า จู่ ๆ ก็มีเด็กหญิงคนหนึ่งโผล่มา กรีดร้องว่าคุณเป็นคนชั่ว แถมยังตะโกนเรียก รปภ. เสียงดังลั่น คุณควรทำอย่างไร?
คำตอบคือ: วิ่ง!
ซูชิงอวี๋จะมัวสนใจได้อย่างไรว่าตู้อวี๋กำลังพูดอะไร
เธอหันหลังวิ่งทันที ก่อนที่ รปภ. จะมาถึง
ทิ้งให้ตู้อวี๋ยืนงงอยู่คนเดียว ท่ามกลางเสียงกรีดร้อง
“อ้าว หนีไปแล้วเหรอ” ตู้อวี๋เอียงคอ มองไปทางที่ซูชิงอวี๋วิ่งจากไป แล้วหันกลับมามองเด็กหญิงที่กำลังร้องไห้
เขาเผยรอยยิ้มร้ายกาจ “อ่อนไหวเกินไปก็ทำให้ความสนุกลดลงเยอะเลยนะ”