ซูชิงอวี๋เดินออกจากเขตทำงานด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เดิมทีเธอคิดว่าพฤติกรรมปล่อยให้พังของตัวเองน่าจะเพียงพอให้ผ่านวันแรกไปได้อย่างราบรื่น แต่เธอประเมินระดับการอู้งานของเพื่อนร่วมงานพวกนั้นต่ำไป
เมื่อเทียบกับเพื่อนร่วมงานขยะพวกนั้นแล้ว ผลงานของเธอกลับนับว่าโดดเด่นเสียด้วยซ้ำ
เพื่อนร่วมงานเหล่านั้นคงได้เบาะแสอื่นมา ถึงได้คิดจะอาศัยการอู้งานเพื่อยื้ออยู่ในฝ่ายบริการหลังต่อไป ไม่ยอมไปไหน
ตู้อวี๋ยังคงรออยู่ด้านนอกประตูกระจกเหมือนตอนเที่ยง
“ตัวเล็กชิงอวี๋~” พอเห็นซูชิงอวี๋ ตู้อวี๋ก็เดินเข้ามาหาเอง เขาเห็นเธอทำหน้าบึ้ง ราวกับพายุกำลังจะโหมกระหน่ำ สีหน้าจริงจังเป็นพิเศษ จึงเลิกคิ้วขึ้น “แค่ไปทำงานเอง ทำไมจู่ ๆ ถึงได้โมโหขนาดนี้ล่ะ
ใครไปยั่วโมโหคุณหรือ?”
“ไม่มีอะไรหรอก แค่จู่ ๆ ก็ได้รับความไว้วางใจจากหัวหน้า เลยรู้สึกปลื้มจนทำตัวไม่ถูกเท่านั้นเอง” ซูชิงอวี๋เล่าเรื่องช่วงบ่ายให้ตู้อวี๋ฟังคร่าว ๆ แล้วสังเกตปฏิกิริยาของเขา
ตั้งแต่ต้นจนจบ ซูชิงอวี๋ไม่เคยไว้ใจตู้อวี๋เลย
กฎข้อหกของ [โรงงานเครื่องดื่มฉีหมิงซิง] ช่วงครึ่งหลัง
[ระวังทุกคนที่ไม่ได้สวมชุดทำงาน พวกเขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโรงงานแห่งนี้]
ตู้อวี๋คือคนที่ไม่ได้สวมชุดทำงาน
ตราสัญลักษณ์ของฉีหมิงซิงถูกสักไว้ในรอยสัก
ตู้อวี๋พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ได้รับความไว้วางใจจากหัวหน้า นั่นเป็นเรื่องดีนี่นา
คุณต้องพยายามให้เต็มที่ เบียดเพื่อนร่วมงานทุกคนให้ตายไปเลย”