หลินเสี่ยวเสี่ยวชะงักไป ก่อนตั้งใจเงี่ยหูฟัง แล้วพบว่าตนไม่ได้ฟังผิด
เสียงของผู้ชายแหบพร่าและอ่อนแรง ฟังดูราวกับใกล้ตายเต็มที
หลินเสี่ยวเสี่ยวรีบตามหาเสียงนั้นไป
ไม่นาน เธอก็เห็นหลุมดินขนาดใหญ่ที่ยุบตัวลงมาตามธรรมชาติ
หลินเสี่ยวเสี่ยวรีบวิ่งไปมองในหลุม พอเห็นคนข้างในก็ไม่รู้ว่าควรช่วยดีหรือไม่
คนในหลุมไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจ้าวซินหมิน คนที่เคยมีอคติต่อหลินเสี่ยวเสี่ยวสารพัด ทั้งยังขัดขวางไม่ให้เธอเรียนวิชาแพทย์กับผู้เฒ่าฝู
จ้าวซินหมินได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา จึงฝืนเงยหน้ามอง พอเห็นว่าเป็นหลินเสี่ยวเสี่ยว สีหน้าก็แข็งค้างไปอย่างเห็นได้ชัด
ทว่าเขายังไม่ทันตัดสินใจว่าจะขอความช่วยเหลือจากหลินเสี่ยวเสี่ยวดีหรือไม่ ก็เห็นเธอมองเขาด้วยสายตารังเกียจก่อนจะเดินจากไป
จ้าวซินหมินอ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่อาจลดทิฐิลงเอ่ยปากขอความช่วยเหลือได้
เขาก้มหน้ามองต้นขาของตัวเองที่ถูกกิ่งไม้แหลมแทงทะลุ
ชายหนุ่มหัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ
“หึ ดันเป็นเธอที่มาเจอฉันเข้าให้ นี่คงเรียกว่าทำตัวเองแท้ ๆ!”
จ้าวซินหมินหลับตารอความตาย แต่ผ่านไปไม่กี่นาที กลับมีเสียงดังมาจากด้านบนปากหลุมอีกครั้ง จากนั้นเถาวัลย์เส้นหนาก็ถูกโยนลงมากระแทกตัวเขา
ไม่รู้ว่าคนโยนเถาวัลย์ตั้งใจหรือไม่ มันฟาดเข้าที่ใบหน้าเขาอย่างแรงจนเจ็บเสียจนหลุดเสียงร้องออกมา
เสียงใสกังวานของหลินเสี่ยวเสี่ยวดังขึ้นพร้อมความรังเกียจอย่างชัดเจน
“ยืนเหม่อทำอะไรอยู่! เอาเถาวัลย์ผูกตัวไว้สิ พวกเราจะดึงนายขึ้นมา!”
จ้าวซินหมินเงยหน้าพรวด เมื่อเห็นหลินเสี่ยวเสี่ยวกับเด็กหลายคนกำลังจับปลายเถาวัลย์อีกด้าน สีหน้าก็เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ