หลินเสี่ยวเสี่ยวไม่อยากรับของจากผู้เฒ่าฝูอยู่แล้ว แต่ยังไม่ทันได้ปฏิเสธ ผู้เฒ่าฝูก็เปิดห่อผ้าออกเสียก่อน
ของที่ผู้เฒ่าฝูนำมาเป็นหนังสือหลายเล่มที่ดูเก่าแก่ หลินเสี่ยวเสี่ยวเห็นตำราแพทย์จีนโบราณชั้นยอดทั้งสี่เล่มอยู่ในนั้น ได้แก่ 《ตำราว่าด้วยโรคไข้และโรคเบ็ดเตล็ด》 《คัมภีร์หวงตี้เน่ยจิง》 《คัมภีร์หนานจิง》 และ 《คัมภีร์สมุนไพรของเสินหนง》
ผู้เฒ่าฝูอธิบายว่า “สหายหลินเสี่ยวเสี่ยว หนังสือพวกนี้เป็นตำราแพทย์ที่ฉันอุตส่าห์เก็บซ่อนไว้ตั้งแต่สมัยก่อน ทั้งยังมีบันทึกการรักษาของฉันกับตำรับยาสำคัญอีกหลายขนาน”
“ดูออกว่าคุณอยากเรียนแพทย์มาก แต่น่าเสียดายที่ฉันอยู่ในคอกวัว ทำอะไรไม่ได้ แถมยังไม่มีวาสนาจะสอนคุณ”
“พวกมันไม่ได้มีค่าเป็นเงินทองอะไร แต่ก็เป็นของที่มีค่าที่สุดเท่าที่ฉันจะมอบให้ได้แล้ว สหายหลินเสี่ยวเสี่ยว อย่ารังเกียจเลยนะ!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวมองหนังสือเหล่านั้น หัวใจพลันเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น
ลู่เย่หาตำราแพทย์มาให้เธอมากมาย ทั้งแพทย์จีนและแพทย์ตะวันตก แต่ทั้งหมดเป็นเพียงพื้นฐานทั่วไป เรียนแล้วไม่ได้ความรู้จริงจังอะไรนัก
แต่หนังสือเหล่านี้ไม่เหมือนกัน หากจำเนื้อหาในนั้นได้ทั้งหมด แล้วนำไปฝึกปฏิบัติจริง หลินเสี่ยวเสี่ยวก็อาจกลายเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญได้เลย
หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลินเสี่ยวเสี่ยวมองแววตาคาดหวังของผู้เฒ่าฝู แล้วก็เข้าใจว่าแท้จริงแล้วเขากำลังหาทางสอนเธอเรียนแพทย์อยู่
หลินเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจในใจ ไม่อยากปฏิเสธจนทำลายน้ำใจของผู้เฒ่าอีกต่อไป จึงยิ้มรับหนังสือมา
“ขอบคุณค่ะ ฉันจะรังเกียจได้ยังไงคะ? ความรู้ในหนังสือพวกนี้มีค่ากว่าเงินทองทั่วไปเสียอีก ฉันจะรักษามันไว้อย่างดีค่ะ!”