เรื่องนี้ต้องเริ่มเล่าตั้งแต่ครั้งก่อนที่ไปเยี่ยมคุณปู่เฉิน
คุณปู่เฉินเป็นนักตกปลา แถมยังเป็นนักตกปลาที่ตกปลาไม่ได้สักตัวอยู่เป็นประจำ
ครั้งก่อนที่หลินเสี่ยวเสี่ยวไปเยี่ยม คุณปู่เฉินกำลังตกปลาอยู่พอดี
หลินเสี่ยวเสี่ยวเองก็ไม่รู้ว่าคนในกองผลิตหมู่บ้านพูดถูกหรือเปล่า ว่าเธอเป็นดาวนำโชค
แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอก็มีดวงอยู่จริง ๆ
คุณปู่เฉินเชิญเธอให้อยู่ตกปลาด้วยกันหนึ่งชั่วโมง ถังที่คุณปู่เฉินเอามาด้วยก็เต็มจนใส่ไม่ไหว
เดิมทีคุณปู่เฉินก็ประทับใจหลินเสี่ยวเสี่ยวมากขึ้นเพราะเธอช่วยชีวิตเฉินเป่ากั๋วอยู่แล้ว จึงมองเธอเป็นเพื่อนต่างวัยไปเสียเลย
ถ้าไม่ใช่เพราะเดือนมกราคมเธอมาเมืองหลวงเพื่อจัดงานศพให้หลินเจิ้งสง คุณปู่เฉินคงชวนเธอไปตกปลาด้วยแล้ว
คราวนี้พอได้ยินว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวมาอีก คุณปู่เฉินก็รีบมาชวนเธอทันที
ผู้ใหญ่เดินทางมาเชิญด้วยตัวเอง หลินเสี่ยวเสี่ยวจึงปฏิเสธไม่ลง
คุณย่ามีเนี่ยนเนี่ยนกับเอินเอินคอยอยู่เป็นเพื่อน จึงไม่มีเวลามาสนใจหลินเสี่ยวเสี่ยวเลย
หลินเสี่ยวเสี่ยวก็เลยไปตกปลากับคุณปู่เฉิน
คุณปู่เฉินยิ้มตื่นเต้นเต็มหน้า
“เสี่ยวเสี่ยว วันนี้ต้องช่วยปู่เอาชนะคืนให้ได้นะ!”
“คราวก่อนปู่ไปตกปลากับเพื่อนเก่าคนนั้น เขาตกได้ปลาแค่ตัวเดียว หนักสี่ปอนด์เอง แต่กลับวางท่าคุยโวต่อหน้าปู่เสียเหลือเกิน”
“แล้วคราวก่อนที่หนูช่วยปู่ตกปลาได้เต็มถัง ปู่เอาไปอวดเขา เขากลับหาว่าปู่ซื้อปลามาอวดเพื่อกลบเกลื่อนว่าตัวเองไม่มีเงิน! น่าโมโหจริง ๆ”