คุณปู่เกาจุ๊ปาก มองปลาหญ้าตัวใหญ่ตัวนี้ ตั้งแต่ตกปลามาหลายปี ปลาที่ตกได้ใหญ่ที่สุดก็หนักแค่ 15 ชั่ง
ไม่นึกเลยว่าแม่หนูหลินเสี่ยวเสี่ยวคนนี้จะเป็นยอดฝีมือจริง ๆ
คุณปู่เกาปลอบใจตัวเองว่า ในบ่อธรรมชาติแห่งนี้ต้องมีแต่ปลาตัวใหญ่แน่ ๆ!
เขาฮึดฮัดรักษาหน้า ปัดมือคุณปู่เฉินออกไป
“ก็แค่ปลาหญ้าตัวเดียว กลิ่นคาวจะตาย แถมยังไม่อร่อย! ในบ่อแบบนี้ปลาช่อนเยอะที่สุด รอดูฉันตกปลาช่อนตัวใหญ่มาให้ดูเป็นขวัญตาเถอะ!”
พูดจบ เขาก็เดินกลับไปยังจุดตกปลาของตัวเอง พลางหันกลับมามองทุกสามก้าว
คุณปู่เฉินทำหน้าล้อเลียนแผ่นหลังของเขา
“ปากแข็งเข้าไปเถอะ ฉันว่านายแค่อิจฉา!”
คุณปู่เฉินอุ้มปลาหญ้าตัวใหญ่ใส่กระชังพักไว้ ยิ้มจนเห็นฟัน แล้วดึงหลินเสี่ยวเสี่ยวเข้ามา
“เสี่ยวเสี่ยว เร็วเข้า! บ่อธรรมชาตินี่มีปลาใหญ่ รีบตกขึ้นมาอีกหลายตัวสิ”
หลินเสี่ยวเสี่ยวเหลือบมองคุณปู่เกาที่คอยแอบชำเลืองมาทางนี้อยู่ตลอด ก่อนจะลดเสียงลง
“คุณปู่เฉิน หรือเราพอก่อนดีไหมคะ ถ้าตกต่อไป คุณปู่เกาอาจแพ้แบบหมดรูป เราควรเหลือหน้าให้คุณปู่เกาบ้างไหมคะ?”
หลินเสี่ยวเสี่ยวพูดเบามากแล้ว แต่คุณปู่เกาหูตาไว ได้ยินชัดทุกคำ
เขาอับอายจนกลายเป็นโกรธ “แม่หนู ไม่ต้องออมมือให้ฉันหรอก! ฉันไม่มีทางแพ้แน่!”
บังเอิญเหลือเกิน พอคุณปู่เกาพูดจบ คันเบ็ดของเขาก็มีแรงกระตุก
คุณปู่เการีบยกคันเบ็ดขึ้นอย่างยินดี ตกปลาได้จริง ๆ แต่เป็นปลาคาร์ปหนักแค่ 2 ชั่งเท่านั้น
คุณปู่เกาผิดหวังอยู่บ้าง ทว่าปากยังคงคุยโว