คนตระกูลเฉามีสีหน้าไม่น่ามอง เพราะอีกฝ่ายพูดโต้ง ๆ ว่าเฉาเจี้ยนกั๋วของบ้านพวกเขาสู้ลู่เย่ไม่ได้
ส่วนหลินพั่นตี้ทั้งอิจฉาทั้งแค้นจนใบหน้าบิดเบี้ยว
ทำไมกัน? ชาติก่อนลู่เย่แต่งงานกับเธอ ให้สินสอดมาแค่ 100 หยวน นอกนั้นไม่มีอะไรให้เลย
แต่ชาตินี้คนที่เขาจะแต่งงานด้วยกลับเป็นหลินเสี่ยวเสี่ยว แถมยังให้สินสอดราคาสูงถึง 600 หยวน แล้วยังมีของชิ้นใหญ่สามอย่างอีก
หลินพั่นตี้เริ่มเสียใจขึ้นมาจริง ๆ
เธอใจร้อนเกินไป ต่อให้ไม่ชอบลู่เย่ ก็ไม่ควรยกเขาให้หลินเสี่ยวเสี่ยวไปง่าย ๆ
เธอเป็นหญิงผู้ถูกสวรรค์เลือกให้กลับชาติมาเกิด ของดีทุกอย่างควรเป็นของเธอ
ความคิดนานัปการผุดขึ้นในใจ จู่ ๆ ก็มีคนผลักเธออย่างแรง
หลินพั่นตี้เงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างดุดัน ความมุ่งร้ายที่ยังเก็บไม่ทันบนใบหน้าทำให้แม่ของเฉาตกใจจนสะดุ้ง
จากนั้นแม่ของเฉาก็ทั้งอับอายทั้งโมโห ด่ากราดอย่างไม่ไว้หน้า
“ทำสายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไง? อะไร เสียใจแล้วหรือ?”
“หลินพั่นตี้ ฉันบอกไว้เลยนะ เธอเป็นคนใช้วิธีสกปรกสารพัดมาขอแต่งเข้าบ้านตระกูลเฉาเอง ไม่มีสิทธิ์มาเสียใจทีหลัง!”
“ยังยืนบื้ออยู่ทำไม? งานในบ้านทำเสร็จหรือยัง? ยังไม่รีบกลับไปทำงานอีก!”
“ถ้าเธออู้งาน ฉันจะให้เจี้ยนกั๋วหย่ากับเธอ!”
แววเคียดแค้นวาบผ่านดวงตาของหลินพั่นตี้ ก่อนเธอจะเปลี่ยนเป็นท่าทีอ่อนน้อมเจียมตัว
“แม่คะ หนูผิดไปแล้ว อย่าโกรธเลยค่ะ หนูจะกลับไปทำงานเดี๋ยวนี้”
ยายแก่ตายยาก รอไว้เถอะ พอเธอควบคุมเฉาเจี้ยนกั๋วได้อยู่หมัดเมื่อไร ค่อยจัดการแม่สามีใจร้ายคนนี้