เห็นพี่ชายคนโตกับพี่ชายคนรองของหลินไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ตาปู่ของหลินก็ร้อนใจ จึงหันกลับไปตบหน้าป้าสะใภ้ใหญ่ของหลินที่เป็นต้นเรื่องฉาดหนึ่ง
「นังสารเลว! ยังไม่รีบขอโทษครอบครัวสายรองอีก! ทั้งหมดเป็นเพราะตัวก่อเรื่องอย่างเธอยุแยงให้คนในบ้านแตกแยก!」
「ลูกคนรอง พ่อเลอะเลือนไปแล้ว ถูกพี่สะใภ้ใหญ่ของลูกยุเอา อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ!」
「สินสอดของเสี่ยวเสี่ยว พ่อจะไม่แตะต้องแม้แต่นิดเดียวแล้ว ขอหน้าพ่อสักครั้ง อย่าก่อเรื่องต่อเลย ได้ไหม?」
ท่าทีที่พลิกผันอย่างกะทันหันของตาปู่ของหลินทำให้ไม่ใช่แค่ครอบครัวสายรองที่ตกตะลึง คนตระกูลหลินคนอื่น ๆ ก็พากันอึ้งไปด้วย
พี่ชายคนโตของหลินประคองภรรยาที่ถูกตบจนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ แล้วเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า
「พ่อ! ทำอะไรน่ะ!」
ตาปู่ของหลินน้อยครั้งนักที่จะตวาดลูกชายคนโต 「หุบปาก! พาเมียแกกลับบ้านไป! ต่อไปห้ามคิดจะเอาเปรียบครอบครัวของน้องชายแกอีก!」
พี่ชายคนโตของหลินถูกขู่จนชะงัก เขาไม่เคยเห็นพ่อพูดจาเกรี้ยวกราดกับตัวเองขนาดนี้มาก่อน!
แต่พอเห็นแววตาเตือนของตาปู่ของหลิน พี่ชายคนโตก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก ทำได้เพียงลากภรรยาที่กำลังจะอาละวาดกลับตระกูลหลิน
จากนั้นตาปู่ของหลินก็หันไปมองคนอื่น ๆ ในตระกูล 「กลับบ้านกันให้หมด มายืนขวางหน้าบ้านของน้องชายแกทำไม?」
พอไล่คนตระกูลหลินไปหมดแล้ว ตาปู่ของหลินก็ฝืนยิ้มอย่างน่าเกลียดให้พ่อของหลิน ก่อนพูดว่า
「ลูกคนรอง พวกแกไปทำธุระเถอะ เรื่องวันนี้พ่อเลอะเลือนไปเอง อย่าเก็บมาใส่ใจเลย แกเป็นลูกชายของพ่อนะ ต่อไปอย่าพูดเรื่องตัดขาดความสัมพันธ์แล้วไปลงประกาศในหนังสือพิมพ์อีกเลย!」
ทั้งครอบครัวของหลินเสี่ยวเสี่ยวได้แต่มองตาปู่ของหลินเดินจากไปอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่ถึงเปลี่ยนท่าทีไปอย่างนี้
พี่ชายคนโตกับพี่ชายคนรองของหลินมองหน้ากัน พี่ชายคนโตลองถามพ่อของหลินว่า