หลี่หยวนหยวนทำหน้าทะเล้น “แบร่ ๆ ๆ! ฉันจะเป็นแม่ทูนหัวให้ได้ ต่อให้กัดฉันจนตาย ฉันก็เป็นแม่ทูนหัวอยู่ดี! ยัยม่านม่านตัวแสบ โมโหจนตายไปเลย!”
หลิวม่านพุ่งเข้าใส่แล้วกดอีกฝ่ายลงบนเตียงเตา ทั้งคู่แสร้งทำเป็นตีกันยกใหญ่
หลังจากหยอกล้อกันไปพักหนึ่ง สุดท้ายหลิวม่านก็ยังแย่งตำแหน่งแม่ทูนหัวมาไม่ได้
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้กระทบความสัมพันธ์ของสามสาวพี่น้องเลย
พอครบเดือน เด็ก ๆ ก็โตเร็วราวกับลมพัดผ่าน ทุกวันเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม
เนี่ยนเนี่ยนกับเอินเอินพี่น้องคู่นี้มีนิสัยต่างกันสุดขั้ว เนี่ยนเนี่ยนร่าเริงมีชีวิตชีวา ชอบยิ้มและชอบขยับตัว
ส่วนเอินเอินเงียบเป็นพิเศษ หากไม่มีพี่สาวคอยชวนเล่น เขาคงนอนนิ่งอยู่คนเดียวได้ทั้งวัน
เนี่ยนเนี่ยนเป็นเด็กเข้ากับคนง่าย ใครอุ้มก็หัวเราะคิกคักไม่หยุด จนคนอุ้มใจพองโตไปตาม ๆ กัน
ส่วนเอินเอินกลับไม่คุ้นกับคนแปลกหน้า นอกจากคนในครอบครัวแล้ว หากคนอื่นอุ้มเขา ช่วงแรกยังพออดทนได้ไม่กี่วินาที แต่ถ้าเกิน 10 วินาทีแล้วยังไม่มีใครมารับกลับไป เขาก็จะร้องไห้จ้าเสียงดังลั่น
จ้าวซิ่วอิงมองเอินเอินด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มสุด ๆ
“เอินเอินจะเงียบขรึมเกินไปหรือเปล่า? โตขึ้นแล้วจะเข้ากับคนอื่นได้ยังไงกันนะ?”
หลินเสี่ยวเสี่ยวกลับอุ้มเอินเอินไว้ด้วยแววตาเอ็นดู พลางปลอบจ้าวซิ่วอิง
“แม่คะ โลกนี้ไม่ได้มีที่ว่างให้แค่คนร่าเริงเท่านั้นนะคะ”
“เอินเอินเป็นแบบนี้ก็ดีแล้วค่ะ เงียบ ๆ และสุขุม ขอแค่โตขึ้นไม่ทำผิดกฎหมาย ไม่ว่าเขาจะชอบเข้าสังคมหรือไม่ก็ไม่เป็นไร”
จ้าวซิ่วอิงคิดตามแล้วก็เห็นด้วย จึงยิ้มพลางลูบหัวเอินเอิน