นี่เป็นครั้งแรกที่หลินพั่นตี้มาพบคุณชายดำ นับตั้งแต่วันนั้น ใจเธอจึงอดประหม่าไม่ได้
แต่พอก้มมองเด็กน้อยในอ้อมแขน คิดว่าต้องสู้เพื่อลูก เธอก็กัดฟันเดินตามที่อยู่ไปจนถึงที่หมาย
เมื่อคุณชายดำได้ยินว่าผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขามาหาถึงที่ เขาก็เชื้อเชิญเธอเข้ามาอย่างกระตือรือร้น แล้วต้อนรับด้วยตัวเอง
ตลอดหลายเดือนมานี้ เฉาเจี้ยนกั๋วต้องอาศัยความสัมพันธ์ของหลินพั่นตี้เพื่อเอาใจคุณชายดำ จึงไม่ค่อยให้หลินพั่นตี้ทำงานหนัก ทั้งยังไม่เคยปล่อยให้เธอขาดแคลน
พื้นเพของหลินพั่นตี้เป็นคนหน้าตาสะอาดสะอ้าน ยิ่งได้รับการดูแลมาหลายเดือน บวกกับเพิ่งเป็นแม่คน จึงมีเสน่ห์เย้ายวนแบบหญิงสาวเต็มตัว
พอคุณชายดำเห็นหลินพั่นตี้ในตอนนี้ ดวงตาก็พลันเป็นประกาย
รอยยิ้มของเขายิ่งอบอุ่นขึ้น ถึงกับเป็นฝ่ายเดินเข้ามาจับมือเธอ
“ผู้มีพระคุณ มาที่นี่เองได้ยังไงครับ? ฝนเพิ่งตก ถนนลื่น ระวังหกล้มนะครับ ผมจูงคุณเดินเอง!”
หลินพั่นตี้ชะงักไปครู่หนึ่ง พอสบเข้ากับดวงตาที่มีประกายประหลาดของคุณชายดำ ในฐานะคนที่ผ่านโลกมามาก เธอก็เข้าใจทันทีว่าแววตานั้นหมายถึงอะไร
เธอนิ่งไปเล็กน้อย เป็นอย่างที่หลินเสี่ยวเสี่ยวคาดไว้ไม่มีผิด เธอไม่มีความคิดจะรักษาพรหมจรรย์เพื่อเฉาเจี้ยนกั๋วเลยแม้แต่น้อย
หลินพั่นตี้ไม่ได้ปฏิเสธ กลับยื่นมือไปคล้องมือคุณชายดำอย่างริเริ่มเอง พร้อมเอ่ยขอบคุณด้วยสีหน้าเขินอาย
“ขอบคุณนะคะคุณชายดำ คุณเป็นคนดีจริง ๆ!”
……
ตอนออกมาจากตลาดมืด หลินพั่นตี้แก้มแดงระเรื่อ ในกระเป๋ามีเงิน 200 หยวนกับคูปองอีกจำนวนหนึ่ง
เธอไม่ได้ปรึกษาเฉาเจี้ยนกั๋ว วันนั้นก็ซื้อเนื้อ ผัก และไข่กลับบ้าน คุณชายดำยังจัดรถมาส่งเธอถึงบ้านโดยเฉพาะ