หลินพั่นตี้เพิ่งพูดประโยคที่ฝืนใจออกมาได้ไม่นาน ก็มีเสียงเด็กน้อยใสกังวานสองเสียงดังมาจากด้านหลังฝูงชน
“แม่! เจอจดหมายตอบรับแล้ว!”
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็หันไปมองพร้อมกัน
เห็นเนี่ยนเนี่ยนกับเอินเอินวิ่งมาด้วยกัน โดยมีตุนตุนคอยเดินเป็นเพื่อน ทั้งคู่จูงเฉียวเซิ่งลี่มาด้วย ส่วนในมือของเนี่ยนเนี่ยนก็ชูจดหมายตอบรับขึ้นสูง
เมื่อเห็นว่าหาจดหมายตอบรับพบแล้ว ทุกคนต่างก็เผยรอยยิ้มยินดีออกมา
มีเพียงหลินพั่นตี้เท่านั้นที่หน้าซีดเผือดเมื่อมองเฉียวเซิ่งลี่ซึ่งถูกเอินเอินจูงมืออยู่
หลินเสี่ยวเสี่ยวเดินเข้าไปรับเนี่ยนเนี่ยนที่วิ่งนำหน้าเข้ามาไว้ในอ้อมแขน
เนี่ยนเนี่ยนยื่นจดหมายตอบรับให้หลินเสี่ยวเสี่ยวด้วยสีหน้าภูมิใจ ราวกับกำลังรอคำชม
“แม่ นี่จดหมายตอบรับของแม่ เนี่ยนเนี่ยนเอามาให้แล้ว เก่งไหมล่ะ!”
เอินเอินที่วิ่งตามมาติด ๆ โผเข้ากอดขาหลินเสี่ยวเสี่ยวทันที
“พี่ขี้โกง! เห็น ๆ อยู่ว่าเฉียวเซิ่งลี่เป็นคนมาหาผม เราถึงได้จดหมายตอบรับมา เอินเอินต่างหากที่เป็นคนช่วยมากที่สุด! แม่ เอินเอินเก่งที่สุดเลย!”
เสียงของเอินเอินดังไม่น้อย ทุกคนได้ยินชัดเจน
ทุกคนหันไปมองหลินพั่นตี้อย่างพร้อมเพรียง สายตาของแต่ละคนเหมือนกำลังบอกว่า
“แม้แต่ลูกแท้ ๆ ยังถูกเธอขาย แล้วจะมีอะไรให้แก้ตัวอีก?”
หลินพั่นตี้เซถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะล้มลงกับพื้นทันที
ตอนที่เอาจดหมายตอบรับของหลินเสี่ยวเสี่ยวไป หลินพั่นตี้เคยคิดไว้แล้วว่าหากเรื่องแดงขึ้นมา เธออาจต้องเผชิญกับอะไรบ้าง
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่า คนที่จะลงมือซ้ำเติมเธอจนเจ็บปางตายจะเป็นลูกชายแท้ ๆ ของตัวเอง
เมื่อเห็นแม่ล้ม เฉียวเซิ่งลี่ก็รีบวิ่งเข้าไปหาโดยไม่รู้ตัว ยื่นแขนเล็ก ๆ ออกไปหมายจะช่วยพยุงแม่