คำพูดของหลินเสี่ยวเสี่ยวทำให้หลินพั่นตี้พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
เธอร้องไห้โวยวาย พยายามดิ้นรนลุกขึ้นจากใต้เท้าลู่เย่เพื่อเข้าไปคว้าตัวหลินเสี่ยวเสี่ยว
“หลินเสี่ยวเสี่ยว! เฉียวเซิ่งลี่ทำไปก็เพื่อช่วยเธอไม่ใช่เหรอ? เธอไม่ใช่คนจิตใจดีนักหรือไง? ก่อนหน้านี้เธอยังรักษาอาการป่วยให้เขาได้ แล้วทำไมหลังจากนี้ถึงช่วยเขาไม่ได้?”
พูดถึงที่สุดแล้ว หลังความโกรธขึ้งชั่ววูบผ่านพ้นไป หลินพั่นตี้ก็ยังไม่ได้เกลียดเฉียวเซิ่งลี่จริง ๆ
ในฐานะแม่ ตลอดสองชาตินี้ นี่เป็นครั้งแรกที่หลินพั่นตี้ยอมก้มหัวให้หลินเสี่ยวเสี่ยว
“หลินเสี่ยวเสี่ยว ฉันผิดไปแล้ว ไม่ควรคิดร้ายแอบเอาหนังสือแจ้งรับเข้าศึกษาของเธอไป”
“แต่เห็นแก่ที่ฉันไม่ได้ทำลายมัน อีกทั้งเฉียวเซิ่งลี่ก็ช่วยเธอด้วย เธอพาเขากับลูกสาวฉันไปเถอะ ให้พวกเขามีข้าวกิน ไม่อดตายก็พอ”
“เฉียวเจี้ยนกั๋วเป็นเดรัจฉาน เขาไม่มีทางดูแลพวกเขาหรอก!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวมีสีหน้าเย็นชา ก่อนอื่นหลินพั่นตี้คงไม่ได้รับโทษนานนัก ต่อให้เธอต้องเข้าไปจริง ๆ หลินเสี่ยวเสี่ยวก็ไม่มีทางเลี้ยงลูกให้ศัตรู
แม้ตอนนี้เฉียวเซิ่งลี่จะดูเป็นเด็กดี แต่ลูกแท้ ๆ ของเธอในชาติก่อนยังหักหลังเธอได้ นับประสาอะไรกับลูกของศัตรู?
แต่ก่อนหลินเสี่ยวเสี่ยวจะได้พูด เอินเอินกับเนี่ยนเนี่ยนก็จูงมือกันเดินเข้ามา เอินเอินใช้เสียงไร้เดียงสาโต้แย้งคำพูดก่อนหน้านี้ของหลินพั่นตี้
“คุณน้าคนไม่ดีพูดผิดแล้วครับ เฉียวเซิ่งลี่ไม่ได้ช่วยคุณแม่หรอก ตอนแรกเขาไม่ได้คิดจะเอาหนังสือแจ้งรับเข้าศึกษาออกมาเลย เขาเอามาให้พวกเราเพราะอยากช่วยคุณน้าต่างหากครับ”
หลินพั่นตี้ชะงักไป น้ำมูกน้ำตายังไม่ทันเช็ดก็หันไปมองเอินเอินอย่างตกตะลึงสงสัย