แต่ตอนนี้เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว หลินพั่นตี้จึงจำใจต้องพักเรื่องลู่เย่ไว้ก่อน แล้วคว้าเฉาเจี้ยนกั๋วเอาไว้ให้แน่น
เธอเชื่อว่าในอนาคตเฉาเจี้ยนกั๋วจะมอบสิ่งที่ดีกว่าให้เธอได้มากกว่านี้ ต้องทำได้แน่นอน!
หลินพั่นตี้ปลอบใจตัวเอง
แต่เธอก่อเรื่องใหญ่โตถึงขนาดนี้แล้ว บ้านเฉา მაინცไม่มารับตัวเจ้าสาว หลินพั่นตี้จึงขุ่นเคืองใจ และตัดสินใจอย่างเด็ดขาด
หลินพั่นตี้ไม่สนอะไรทั้งนั้น ป่าวประกาศเรื่องที่เฉาเจี้ยนกั๋วลวนลามเธอในน้ำจริง ๆ ออกไป ทั้งยังแพร่ข่าวเรื่องที่บ้านเฉาสัญญาไว้เมื่อคืน
จากนั้นก็เล่นละครขู่ฆ่าตัวตายที่ใช้ได้ผลทุกครั้งอีกครั้ง จนบีบให้หัวหน้าหมู่บ้านตระกูลเฉียวลากลูกชายมารับตัวเจ้าสาวได้สำเร็จ
งานแต่งที่เดิมทีก็ไม่สง่างามอยู่แล้ว ยิ่งกลายเป็นเรื่องน่าอับอายเข้าไปใหญ่
เฉาเจี้ยนกั๋วถูกบังคับให้พาหลินพั่นตี้กลับบ้านเฉา ในใจก็ขุ่นเคืองและไม่พอใจอย่างยิ่ง
เขาเก็บข้าวของแล้วกลับไปประจำการที่หน่วยทหารทันที โดยไม่แม้แต่จะเข้าหอ
เรื่องเหล่านี้หลินเสี่ยวเสี่ยวที่ถูกลู่เย่พากลับบ้านตระกูลลู่เพื่อหลบความวุ่นวายยังไม่รู้ในตอนนี้
เวลานี้เธอกำลังดูเงินก้อนโตที่หลินพั่นตี้หมายปองอยู่——
พอมาถึงบ้านตระกูลลู่ ลู่เย่ก็จัดให้เธอนั่งบนเตียงเตาที่อุ่นจนร้อน แล้วส่งกล่องเหล็กใบใหญ่ให้
“เสี่ยวเสี่ยว นี่คือทรัพย์สินทั้งหมดของบ้านเรา ต่อไปให้คุณเก็บไว้เถอะ”
หลินเสี่ยวเสี่ยวหน้าแดง แล้วถลึงตามองเขาแวบหนึ่ง
“พูดอะไรของคุณ นี่มันบ้านคุณต่างหาก!”
ลู่เย่ยิ้มบาง ๆ ไม่ตอบคำพูดนั้น
ในใจเขาคิดว่า ตั้งแต่วินาทีที่หลินเสี่ยวเสี่ยวตอบตกลงกับเขา เธอก็เป็นของเขาเท่านั้น ไม่ช้าก็เร็วก็เหมือนกัน เขาจะไม่มีวันให้โอกาสเธอกลับคำ
เขาเพียงยื่นกล่องเหล็กไปข้างหน้าอีกนิด
“เสี่ยวเสี่ยวไม่อยากดูหรือ?”
เมื่อเห็นแววตาคาดหวังของลู่เย่ หลินเสี่ยวเสี่ยวก็รับกล่องเหล็กมา
ไม่ใช่ว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวปากไม่ตรงกับใจ อยากได้ของของลู่เย่ตั้งแต่ตอนนี้หรอก