หลินเสี่ยวเสี่ยวหน้าแดง “แม่!”
แม่ของหลินหัวเราะ พลางบีบแก้มเล็ก ๆ น่ารักของหลินเสี่ยวเสี่ยวเบา ๆ
“เอาละ ๆ แม่ไม่ล้อหนูแล้ว! พวกพี่ ๆ ยกน้ำร้อนไปไว้ในห้องให้แล้ว รีบไปอาบน้ำล้างตัวเถอะ วันนี้ย้ายบ้านจนฝุ่นจับไปทั้งตัวเลย!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวที่ไม่ได้ลงมือทำอะไรสักอย่างรีบหนีกลับห้อง ราวกับกำลังหลบหนีสายตาล้อเลียนของคนในครอบครัว
เธอตบแก้มตัวเองเบา ๆ เพื่อข่มความเขินอาย ก่อนจะชำระล้างร่างกายอย่างรวดเร็ว
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เธอก็เอนกายลงบนเตียงเตาที่ชายหนุ่มปูให้ด้วยมือตัวเอง พลางหยิบธนบัตรใหญ่ปึกโตใต้หมอนออกมา
เมื่อนึกถึงทุกคำพูดและการกระทำของชายหนุ่ม หลินเสี่ยวเสี่ยวก็รีบดึงผ้าห่มมาคลุมโปงแล้วดิ้นไปมา
ให้ตายสิ เธอมีชีวิตมาแล้วตั้งสองชาติ ทำไมถึงถูกลู่เย่วัย 25 ปีทำให้ใจเต้นแรงขนาดนี้!
เป็นเพราะลู่เย่เก็บงำความรู้สึกไว้ลึกเกินไปต่างหาก! ไม่ใช่ว่าเธอชอบเขาสักหน่อย!
เธอแวบเข้าไปในมิติ ตรวจนับเสบียงในวิลล่าทั้งด้านในและด้านนอก กว่าจะดึงตัวเองออกจากอารมณ์ทั้งเขินทั้งหงุดหงิดได้
หลินเสี่ยวเสี่ยวมองข้าวสารสองกระสอบ กระสอบละ 50 ชั่ง และแป้งสาลีขาวอีกสองกระสอบ กระสอบละ 50 ชั่ง ซึ่งอยู่ในครัวของวิลล่า นอกเหนือจากแปลงผัก สวนผลไม้ และโรงเลี้ยงสัตว์
เมื่อนึกถึงความสามารถสุดเหลือเชื่อของมิติที่เติมเสบียงภายในขึ้นมาใหม่ได้เอง เธอก็รู้สึกว่าอนาคตคงไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องอีกแล้ว
หลินเสี่ยวเสี่ยวทดลองอีกครั้ง สิ่งของจากข้างนอกที่นำเข้ามิติจะคงความสดใหม่ แต่เมื่อนำออกไปแล้วก็จะไม่ถูกเติมขึ้นมาใหม่
ต่อไปมิตินี้ไม่เพียงผลิตของได้ แต่ยังใช้เป็นคลังเก็บของได้ด้วย
เธอขอบคุณสวรรค์ซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะออกจากมิติแล้วหลับไปอย่างมีความสุข
ในความฝัน เธอพาครอบครัวกลิ้งเล่นอยู่บนภูเขาทองภูเขาเงิน