หลินเจินเจินกับหลินพั่นตี้ที่อยู่ท้ายฝูงชนมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ไม่คิดเลยว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวจะเตรียมทางหนีทีไล่ไว้แบบนี้
แต่หลินพั่นตี้ไม่ได้กังวลนักว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวจะรอดตัวไปได้ง่าย ๆ เพราะเธอยังแจ้งเรื่องอื่นไว้อีก
หลินพั่นตี้มองหัวหน้าหลี่อย่างคาดหวัง และก็เห็นว่าเขาไม่มีท่าทีจะยอมเลิกราแม้แต่น้อย
หัวหน้าหลี่มองหลินเสี่ยวเสี่ยวอย่างลึกซึ้ง แต่พอเอ่ยปากกลับไม่ได้พูดถึงอีกสองเรื่องที่หลินพั่นตี้คาดหวังว่าเธอจะรายงาน
เขากลับสงสัยว่าเลขาธิการพรรคแจ้งข่าวให้หลินเสี่ยวเสี่ยวรู้ล่วงหน้า จงใจให้เธอแสดงละครฉากนี้เพื่อหลอกพวกเขา
หัวหน้าหลี่จ้องเด็ก ๆ ที่ยืนอยู่ด้านหลังหลินเสี่ยวเสี่ยวอย่างดุดัน แล้วถามเสียงเย็นชา
“หลินเสี่ยวเสี่ยวเริ่มสอนพวกเธอตั้งแต่เมื่อไร มีแค่วันนี้หรือเปล่า รีบสารภาพมาตามตรง!”
เด็ก ๆ สะดุ้งด้วยความกลัวท่าทางและน้ำเสียงดุดันของเขา แต่เจ้าตูบน้อยก็ตอบกลับอย่างรวดเร็ว
“ไม่ใช่สักหน่อย! ตอนพี่สาวเสี่ยวเสี่ยวยังเรียนอยู่ ทุกครั้งที่ปิดเทอมก็สอนพวกเราแล้ว!”
“ปีนี้ผมอายุ 10 ขวบ ไม่เคยเข้าโรงเรียนเลย แต่พี่สาวเสี่ยวเสี่ยวสอนผมถึงเนื้อหาชั้น ป.3 แล้ว ไม่เชื่อก็เอาข้อสอบมาทดสอบผมได้เลย!”
เฉาหยาก็ก้าวออกมา “ฉันก็เรียนถึงชั้น ป.3 แล้ว พี่สาวเสี่ยวเสี่ยวบอกว่าฉันเรียนเร็วกว่าตู้น้อย คุณจะทดสอบฉันด้วยก็ได้!”
เฮยหวายกมือเล็ก ๆ ขึ้น “ผมเพิ่ง 7 ขวบ เรียนช้า แต่ก็รู้จักตัวอักษร 1,000 ตัวและบวกเลขลบเลขแล้ว คุณจะทดสอบผมด้วยก็ได้!”
“ผมอายุ 6 ขวบ ผมนับเลขตั้งแต่ 1 ถึง 100 ได้ แล้วยังเขียนชื่อคนในครอบครัวได้ด้วย!”
“ผมอายุ 9 ขวบ เรียนถึงเนื้อหาชั้น ป.2 แล้ว!”