เลขาธิการเลิกคิ้ว ตอนนี้เขาชื่นชมหลินเสี่ยวเสี่ยวจริง ๆ น้ำเสียงจึงสนิทสนมขึ้นเล็กน้อย
「อ้อ แม่หนูมีข้อเสนออะไรอีกก็พูดมา อย่ามัวอ้อมค้อมเลย」
หลินเสี่ยวเสี่ยวจึงกล่าวต่อทันทีว่า
「เลขาธิการ ในเมื่อจะสร้างโรงเรียน ทำไมไม่สร้างที่หมู่บ้านชิงซานของเราล่ะคะ」
พอหลินเสี่ยวเสี่ยวพูดจบ คนที่เมื่อครู่ยังอิจฉาเธอก็เปลี่ยนสีหน้าทันที
โดยเฉพาะคนที่บ้านมีลูกเคยเรียนมัธยมต้นหรือมัธยมปลาย รวมถึงเหล่าปัญญาชนที่ถูกส่งมาอยู่ชนบท ต่างก็มีแววตาเป็นประกายขึ้นมา
ถ้าโรงเรียนสร้างในหมู่บ้านชิงซาน ไม่ต้องพูดถึงว่าเด็ก ๆ ในหมู่บ้านจะไปเรียนได้สะดวกขึ้น คนมีความรู้เหล่านี้ก็มีโอกาสได้รับเลือกให้เป็นครูมากขึ้นด้วย!
ท่ามกลางสายตาคาดหวังของทุกคน เลขาธิการไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ตอบตกลงตรง ๆ กลับถามหลินเสี่ยวเสี่ยวอย่างสนอกสนใจว่า
「แม่หนู ลองบอกเหตุผลมาสิว่าทำไมถึงเสนอแบบนี้ ถ้าเหตุผลของเธอทำให้ฉันเชื่อได้ ฉันก็ใช่ว่าจะรับข้อเสนอนี้ไม่ได้」
แม้แต่เลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านคนเก่ากับหัวหน้ากองพลลู่ก็เริ่มนั่งไม่ติด ทั้งคู่มองหลินเสี่ยวเสี่ยวอย่างกระวนกระวาย สมองหมุนเร็วจี๋ อยากคิดหาเหตุผลชั้นยอดมาช่วยเธอพูดเดี๋ยวนั้น
ถ้าทำสำเร็จก็เป็นเรื่องดีมหาศาล สิ่งที่กลัวมีเพียงทำไม่สำเร็จ แล้วหลินเสี่ยวเสี่ยวกลับถูกคนอกตัญญูบางคนตำหนิ
หลินเสี่ยวเสี่ยวส่งสายตาปลอบใจให้ทั้งสองคน เธอเสนอเรื่องนี้ขึ้นมาแล้ว ย่อมเตรียมพร้อมไว้เรียบร้อย
เธอยิ้มอย่างมั่นใจ พลางชี้ไปยังแถวบ้านอิฐเขียวที่ถูกปิดกั้นและปล่อยว่างไว้ในหมู่บ้านชิงซาน
「เลขาธิการดูสิคะ หมู่บ้านชิงซานของเรามีอาคารพร้อมอยู่แล้ว เอามาทำเป็นโรงเรียนได้เลย」