ก่อนสิ้นใจ พ่อของลู่เย่จับมือกำชับเขาไว้ว่า อย่าทำให้ลูกสาวของผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาต้องผิดหวัง
ลู่เย่คิดว่าชีวิตนี้คงมีสภาพเช่นนี้ไปตลอด ไม่มีวันได้เข้าใกล้หญิงสาวที่เขาชอบจริง ๆ
แต่ใครจะคิดว่าโชคชะตาจะเข้าข้าง ผู้หญิงคนนั้นกลับใจเอง แถมยังหาเรื่องวุ่นวาย เขาก็แค่ทำตามความต้องการของเธอ แบบนี้ไม่นับว่าเขาทำให้เธอผิดหวังเสียหน่อย
เมื่อนึกว่าอีก 50 วันก็จะได้แต่งหลินเสี่ยวเสี่ยวเข้าบ้าน ลู่เย่ก็รู้สึกหัวใจร้อนผ่าว
หลังมื้อเย็น ลู่เย่หยิบถุงกระดาษใบหนาหนักใบหนึ่งยื่นให้พ่อของหลิน
“คุณพ่อ นี่คือสินสอดที่ผมเตรียมให้เสี่ยวเสี่ยว ข้างในมีเงิน 600 หยวนครับ”
“ในนั้นพวกคุณเอาไป 100 หยวนไว้จัดการกับตระกูลหลินก่อน ส่วนอีก 500 หยวนเป็นน้ำใจจากใจจริงที่ผมจะรับเสี่ยวเสี่ยวมาเป็นภรรยา ขอบคุณที่ยอมฝากเธอไว้กับผมนะครับ!”
พ่อกับแม่ของหลินต่างตกตะลึง พ่อของหลินรีบผลักเงินคืนให้
“เสี่ยวเย่ พวกเราแต่งลูกสาว ไม่ได้ขายลูกสาวนะ ปู่ของเสี่ยวเสี่ยวเรียกสินสอดตั้ง 200 หยวน พวกเราก็รู้สึกผิดมากพอแล้ว”
“เอาเงินนี่คืนไป ต่อไปแค่ดีกับเสี่ยวเสี่ยวก็พอ”
“ส่วนเงิน 100 หยวนที่จะให้ปู่ของเสี่ยวเสี่ยว ฉันไม่มีทางเลือกจริง ๆ เพราะต้องการแยกบ้าน เอาเป็นว่าฉันยืมเธอไว้ อีกไม่นานจะคืนให้”
เรี่ยวแรงของลู่เย่ย่อมมากกว่าพ่อของหลิน แต่เขากลัวว่าถ้าผลักยื้อกันแรง ๆ จะทำให้พ่อของหลินบาดเจ็บ แล้วหลินเสี่ยวเสี่ยวจะโกรธ
เขาจึงไม่ยื้อกับพ่อของหลิน แต่ยัดเงินใส่อ้อมแขนหลินเสี่ยวเสี่ยวที่ยังตะลึงกับน้ำใจของเขา มุมปากยกเป็นรอยยิ้ม
“คุณพ่ออย่าเกรงใจผมเลยครับ แค่ได้แต่งกับเสี่ยวเสี่ยวก็เป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดในชีวิตผมแล้ว!”
“นี่เป็นสินสอดที่ผมให้เสี่ยวเสี่ยว ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องเอาคืน และไม่ต้องพูดถึงเรื่องคืนเงินด้วยครับ”