พูดจบ หัวหน้ากองลู่ต้าก็ไพล่มือไว้ข้างหลังแล้วขอตัวจากไป
พ่อของหลินขมวดคิ้วนวดขมับอย่างหงุดหงิด รู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจเมื่อครู่ขึ้นมาบ้าง
แต่หลังจากเงียบไปนาน สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ไปตระกูลหลินเพื่อทวงคำอธิบาย
นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว เขาจะยอมให้ตระกูลหลินเป็นครั้งสุดท้าย ถือเสียว่าเห็นแก่สายสัมพันธ์ในครอบครัว หลังจากนี้จะไม่มีอีกแล้ว
พ่อของหลินคิดเช่นนั้น
หลินเสี่ยวเสี่ยวกลับมาด้วยความฉุนเฉียว ลู่เย่ถึงกับชะงักไป
ทุกครั้งที่หลินเสี่ยวเสี่ยวกลับจากบ้านพ่อแม่ อารมณ์ของเธอมักจะดีทีเดียว นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเธอเป็นแบบนี้
ลู่เย่โอบเธอไว้ ลูบศีรษะปลอบโยน แล้วถามอย่างเป็นห่วงว่า
“เป็นอะไรไป? ใครรังแกภรรยาผม บอกผมมา ผมจะไปแก้แค้นให้!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวตอบอย่างเอาแต่ใจนิด ๆ ว่า “พ่อตาคุณไง! แล้วคุณจะช่วยแก้แค้นให้ฉันยังไงล่ะ?”
ลู่เย่กระอักกระอ่วนอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้เขายังไม่กล้าต่อยพ่อตา ทำได้เพียงถามก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
หลินเสี่ยวเสี่ยวกำลังอยากหาใครสักคนระบายอยู่พอดี จึงเล่าเรื่องทั้งหมดรวดเดียวจบ แล้วบ่นว่า
“อาเย่ คุณว่าพ่อฉันโดนตระกูลหลินวางยาเสน่ห์หรือไง ถูกกดขี่มาหลายปี แถมช่วงนี้ยังเกิดเรื่องตั้งเยอะ ทำไมพ่อถึงไม่จำเสียที เอาแต่ยอมให้ตระกูลหลินอยู่เรื่อย!”
ลู่เย่พยักหน้าคล้อยตามเธอก่อน ปลอบอารมณ์เดือดดาลว่า “เรื่องนี้พ่อทำไม่ถูกจริง ๆ!”
เห็นหลินเสี่ยวเสี่ยวอารมณ์เย็นลงเล็กน้อยเพราะเขาเห็นด้วยกับเธอ ลู่เย่จึงค่อยเริ่มอธิบายให้ฟังว่า