คำพูดเกินเหตุของหลินเจินเจินทำให้ทุกคนหันมามองเธอพร้อมกัน
ทุกคนต่างมองอย่างงุนงง หลินเสี่ยวเสี่ยวจะไปทำงานหรือไม่เกี่ยวอะไรกับยุวปัญญาชนที่เพิ่งมาใหม่อย่างเธอด้วย?
หลินเจินเจินเองก็รู้ตัวว่าร้อนรนจนเสียกิริยา เธอกวาดตามองคนที่จ้องเธออย่างประหลาด ก่อนจะอธิบายเสียงแข็งทื่อว่า
“ถ้าเธอไม่ไปทำงาน คนที่เก็บหญ้าหมูก็จะน้อยลงไม่ใช่เหรอ? งานตั้งเยอะแยะต้องให้ฉันพาเด็กพวกนี้ทำคนเดียว ฉันไม่เอาด้วยหรอก!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวหัวเราะเยาะเบา ๆ
“คุณหลินยุวปัญญาชน งานเก็บหญ้าหมูแค่นั้น ต่อให้คุณไม่ไป เด็ก ๆ ก็ทำเสร็จได้อยู่ดี คุณไปก็แค่แย่งแต้มงานของเด็ก ๆ อย่าพูดเหมือนพวกเขาเอาเปรียบคุณเลยค่ะ”
“อีกอย่าง คุณก็ไม่ได้เป็นหัวหน้าหน่วยผลิตสักหน่อย แล้วฉันกับคุณก็ไม่รู้จักกัน ฉันจะไปทำงานหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะมายุ่งค่ะ!”
เมื่อเห็นหลินเจินเจินถูกตอกกลับจนหน้าแข็ง หลินเสี่ยวเสี่ยวก็กลอกตา ก่อนถามลองเชิงว่า
“หรือว่าฉันไม่รู้จักคุณหลินยุวปัญญาชน แต่คุณกลับรู้จักฉัน เลยจงใจเข้ามาตีสนิท?”
“เมื่อวานคุณเพิ่งมาถึงก็จะไปพักที่บ้านฉัน พอฉันไม่ตกลง คุณกลับไปพักที่บ้านเก่าของครอบครัวแม่ฉัน วันนี้ยังยืนกรานจะอยู่หน่วยเดียวกับฉันอีก”
“บังเอิญหลายครั้งขนาดนี้ คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้วสินะ?”
หลินเสี่ยวเสี่ยวจับตาสีหน้าของหลินเจินเจินมาตลอด จึงสังเกตเห็นแววประหลาดใจและตื่นตระหนกที่วาบผ่านใบหน้าอีกฝ่ายหลังได้ยินคำถามลองเชิงของเธออย่างแม่นยำ
คราวนี้หลินเสี่ยวเสี่ยวมั่นใจแล้วว่า หลินเจินเจินมุ่งเป้ามาหาเธอจริง ๆ!
แต่ก่อนที่หลินเจินเจินจะคิดหาข้อแก้ตัวมาตอบ ตาปู่ของหลินก็เดินออกมาตำหนิหลินเสี่ยวเสี่ยวเสียก่อน