หลินเสี่ยวเสี่ยวหน้าตาสะสวย เด็ก ๆ มักชอบคนหน้าตาดีอยู่แล้ว เดิมทีเธอก็เป็นที่ชื่นชอบของเด็ก ๆ อยู่แล้ว
ยิ่งก่อนหน้านี้เธอเคยเรียนหนังสือในตัวอำเภอ พอกลับบ้านช่วงปิดเทอมก็ยังเล่าเรื่องของกินอร่อย ๆ กับเรื่องสนุก ๆ ในตัวอำเภอให้เด็ก ๆ ฟัง แถมยังสอนให้พวกเขาหัดอ่านเขียน เด็ก ๆ จึงยิ่งชอบเธอเข้าไปใหญ่
พอเห็นหลินเสี่ยวเสี่ยวเดินมา เด็ก ๆ ที่กำลังเล่นกันอยู่ก็รีบพากันล้อมเข้ามาทันที
“พี่เสี่ยวเสี่ยว! พี่มาแล้ว! มาเล่นพ่อแม่ลูกด้วยกันเถอะ ให้ผมเป็นพ่อ พี่เป็นแม่!”
หลินโก่วตั้น หัวโจกของเด็ก ๆ เอ่ยชวนอย่างตื่นเต้น
ลู่เย่หน้าบึ้ง ปฏิเสธก่อนหลินเสี่ยวเสี่ยวจะทันได้พูดว่า “ไม่ได้!”
ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านมักใช้ลู่เย่เป็นยาขู่เด็กให้หยุดร้องไห้ เด็ก ๆ จึงกลัวเขาอยู่แล้ว
คราวนี้พอลู่เย่ทำหน้าขรึม น้ำเสียงดุดันขึ้นมา เด็ก ๆ ก็ยิ่งกลัว ต่างพากันหดตัวด้วยความตกใจ
หลินเสี่ยวเสี่ยวจับมือใหญ่ของลู่เย่ บีบเบา ๆ เพื่อปลอบเขา สีหน้าของลู่เย่ก็อ่อนลงทันที
เจ้าตัวเล็กโก่วตั้นเห็นดังนั้นจึงใจกล้าขึ้นมาหน่อย รวบรวมความกล้าถามว่า
“ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ?”
ลู่เย่เหลือบมองเด็กตัวจ้อยที่หน้าเปื้อนมอมแมม ก่อนจะพลิกมือมากุมมือเล็กของหลินเสี่ยวเสี่ยว ประกาศอย่างเด็ก ๆ ว่า
“ต่อไปเสี่ยวเสี่ยวจะเป็นภรรยาของฉัน เธอเป็นแม่ ส่วนพ่อก็ต้องเป็นฉันคนเดียว!”
โก่วตั้นชะงักไป พอเข้าใจแล้วก็พูดกับลู่เย่อย่างไม่เห็นด้วยว่า
“พี่ลู่เย่ ทำไมเด็กจัง! ก็แค่เล่นเกมเอง ผมไม่ได้จะแย่งพี่เสี่ยวเสี่ยวกับพี่สักหน่อย ถ้าอย่างนั้นพี่เป็นพ่อ ผมเป็นลูกก็ได้!”
“พรืด!” หลินเสี่ยวเสี่ยวกลั้นไม่ไหว หัวเราะออกมา
ลู่เย่ที่มีใบหน้าหล่อเข้มแบบชายชาตรี แต่กลับมาประกาศความเป็นเจ้าของกับเด็กชายวัยแปดขวบ ช่างแตกต่างกันจนดูน่ารักเกินไปจริง ๆ