ป้าสะใภ้ใหญ่ของหลินตกใจจนชะงัก มองลูกชายตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ
พอเห็นว่าหลินเย่าโอจูจะไปตามหลินเสี่ยวเสี่ยวจริง ๆ นางก็ลนลานขึ้นมาทันที รีบลุกขึ้นคว้าตัวเขาไว้
“ฉันไปขอโทษ! ฉันไปขอโทษเอง! ไอ้ลูกคนนี้ ทำไมใจร้ายขนาดนี้นะ! ฉันเป็นแม่แท้ ๆ ของแก แกช่วยเข้าข้างฉันสักหน่อยไม่ได้หรือไง!”
หลินเย่าโอจูทำราวกับไม่ได้ยินคำพูดของป้าสะใภ้ใหญ่ของหลิน ผิดก็คือผิด เขาไม่มีวันร่วมกระทำผิดเพียงเพราะคนที่ทำผิดเป็นแม่ของตัวเอง!
เขาลากป้าสะใภ้ใหญ่ของหลินที่ยังไม่ค่อยเต็มใจกลับไปด้วยกัน เมื่อคนในตระกูลหลินเห็นหลินเย่าโอจูพานางกลับมา สีหน้าทุกคนก็เปลี่ยนไปทันที
แต่หลินเย่าโอจูไม่สนใจท่าทีตื่นตระหนกหรือสายตาของพวกเขา เขาพาป้าสะใภ้ใหญ่ของหลินไปหาพ่อของหลิน ขอพูดกับหลินเสี่ยวเสี่ยวตามลำพัง
พ่อของหลินไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เห็นสีหน้าเคร่งขรึมของเขา จึงจัดให้เขากับป้าสะใภ้ใหญ่ของหลินเข้าไปในห้องหลินเสี่ยวเสี่ยวตามลำพัง
เมื่อหลินเสี่ยวเสี่ยวเห็นหลินเย่าโอจู เธอก็ยิ้มอย่างดีใจ ก่อนเอ่ยว่า
“พี่เย่าจู่! กลับมาได้ยังไงคะ! ปิดเทอมแล้วหรือคะ?”
แววตาของหลินเย่าโอจูอ่อนโยนลงชั่วขณะ เขาฝืนยิ้มออกมา “เสี่ยวเสี่ยวแต่งงานทั้งที พี่จะไม่มาส่งได้ยังไง”
หลินเย่าโอจูเม้มริมฝีปาก ก่อนยื่นเงินให้หลินเสี่ยวเสี่ยว แล้วเอ่ยขอโทษก่อน
“เสี่ยวเสี่ยว ขอโทษนะ แม่พี่ถูกผีเข้าจนแอบเอาสินสอดของเธอไป พี่จับได้พอดี”
รอยยิ้มของหลินเสี่ยวเสี่ยวเลือนหาย เธอหันไปมองป้าสะใภ้ใหญ่ของหลินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
หลินเย่าโอจูรีบสะกิดป้าสะใภ้ใหญ่ของหลิน พลางดุเสียงเบา “แม่! ยังไม่รีบขอโทษอีก!”
ถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้ป้าสะใภ้ใหญ่ของหลินไม่เต็มใจแค่ไหน ก็ทำได้เพียงกัดฟันขอโทษ
“เสี่ยวเสี่ยว ป้าสะใภ้ใหญ่รู้แล้วว่าผิด จริง ๆ แล้วเดินไปได้ครึ่งทางป้าก็เสียใจแล้ว เสี่ยวเสี่ยว ยกโทษให้ป้าสักครั้งเถอะ ต่อไปป้าไม่กล้าอีกแล้ว!”